elfiya

Kapa gözlerini. Sonra aç, ordasın.

2012-02-05T18:52:00.003+02:00

E ben de ordayım. :)

Sır.

2012-02-05T11:52:00.003+02:00

Kediyi merak öldürmüş.

2012-02-04T19:47:00.000+02:00

Az önce kapı çaldı. Merdivenleri silen teyze merdiven arasında bir reçete bulduğunu ve bize ait olup olmadığını sordu. Annem de "bu reçete değil ki" dedikten sonra "eliif gel burda değişik bir kağıt var oku bakalım neymiş bunlar" mealinde seslendi.

Kağıt biraz yontulmuş, kirlenmiş biraz ıslak. Bir ilaç listesi. Sabah, öğlen, akşam çizelgesi aslında. Hani adamın bi ton ilaç alması gerekir de hangisi sabah hangisi öğleydi, hangisinden ne miktar alması gerekir diye karıştırmak istemez ya ondan.

Vakitleri bizi ilgilendirmez fakat -biraz zorlanarak okusam da- ilaçlar şunlar ey okuyucu:

Ethylex 50 mg (ilk hafta yarım sonra bir, diye not düşülmüş)

Prozac 20 mg

Ggrex 300 mg (uyku için)

Rileptid 1 mg (sinir için)

Şimdi efendim meraklı Elif kişisinin araştırmalarına göre:

Ethylex alkol bağımlılığının giderilmesinde kullanılan bir ilaç.Yapılan araştırmalara göre alkol düşkünlüğünü azalttığı, tekrar kullanımları %50 oranında düşürdüğü saptanmış. Yan etki olarak bazen uykusuzluğa ve asabiyete neden olabilir bunlar da genel olarak tedavinin ilk zamanlarında görülürmüş.

Prozac'ı bilmeyen mi var, geçiniz.

Ggrex demiş zaten uyku için diye.

ve Rileptid birtakım ruhsal bozuklukların düzeltilmesine yardımcı (antipsikotik) bir ilaçmış.

İşitsel, görsel ve diğer yanılsamalar, zihinsel bozukluklar, saldırganlık, olağandışı kuşkuculuk, duygusal ve sosyal içe kapanma ve diğer davranış bozukluklarıyla kendini gösteren psikolojik bozukluklar içinmiş.

Sanırım alkolik, saldırgan, depresyonda ve uyku problemi olan birisiylen aynı apartmanda yaşıyoruz.

19 yaş.

2012-01-31T22:58:00.000+02:00

"... lâle kırağı görmeli ki açsın.

'iyi hala gülebiliyorsun', demişti Güllü bir defasında telefonda. ne yapıcam? tabi ki gülücem. tabi ki herşeyin güllük gülistanlık gitmesini isterim ama olmayınca da oturup dövünmek yerine, ileriye bakmak lazım değil mi?

bir çok hatalar, yanlışlar yapmış olabilirim ama doğrularım da var. her şeye rağmen gittiğim yola -Işık Tutan- var. her yanlış yaptığımda beni doğru yola iten var. Rabbim. ya bunu kendi yapıyor ya da birilerini vesile kılıyor. şuan gülebiliyor olmam O'nun lütfu. O hala bana lütuflarda bulunuyor, jestler yapıyor.

...

saat 2'ye geliyor, yatsam iyi olacak.

..."

22 haziran 2004

01.57

"karadeniz sahilinde güzel bir ev hayal ediyorum. denize karşı, ağaçlar arasında, sessiz, huzurlu. şuan olsa gider 1 ay dönmezdim."

ağustos 2004

"bazen ve bu aralar biraz daha sık, karamsarlığa düşüyorum. ama şuan hayat mücadele etmeye değer diyorum. şu saçma sınav, onu geçebilirim diyorum."

8 şubat 2005

gece

"hayatın karmaşası içinde sorgulama ihtiyacı hissetmiyorum. çokça aklına da gelmiyor insanın. ama evde ve en çok da akşamları, kendiyle başbaşa kalınca. şöyle bir soluklanıyorum, kendime bakıyorum. ne yaptığıma, nerde olduğuma. yolun ne kadarını katettiğime. ve hangi yolda olduğuma en önemlisi."

22 şubat 2005

19 yaşında hayatın sırrını çözmüşüm iyi mi? :) eski günlüğümü buldum dostum. ve anladım ki hissettiklerimde hiçbir şey değişmemiş. insan yine aynı insan. cümleler ya da kendini ifade ediş biçimin farklı belki. yaşadığın tonla olayın, tanıdığın insanların sana verdiği keyif ya da açtıkları yaralar farklı. ama sen aynısın.

şuan seslenebilsem sana, önemseme derim dostum. canını sıkma. gözlerinden akan yaşa, kalbini sıkıştırdığın her bir âna yazık. evet onlar yaşanmalıydı belki ama yine de rahat ol. herşey yoluna giriyor. su akıyor, yolunu buluyor. dünyaya bir kere geldik evet ama "her şey mutluluk üzerine kurulu" hikayesini bir kenara bırak.

farkettiğim bir şey var. keşke O'nunla aram 19 yaşımdaki gibi kalmış olsaydı. yine öyle konuşabilmiş olsaydım O'nunla. şimdi okudukça anlıyorum ne kadar uzaklaşmış olduğumu. büyüyor olmanın getirdiği birşey mi bu bilmiyorum. büyük bir ihtimalle değil. ama O'nu sakın kaybetme demek isterdim sana, sakın kaybetme.

belki de aradan geçen zamanla birlikte şu anıma seslenmek isterim bir gün: "önemseme derim dostum. canını sıkma. gözlerinden akan yaşa, kalbini sıkıştırdığın her bir âna yazık." her şey çok güzel olacak.

"iyiyim, mutluyum, hepsinden önemlisi keyifliyim. yapacağım çok şey var. yapmak istediğim çok şey var. çok hayalim var.

O'nun yardımıyla yapabileceğimi, yapacağımı biliyorum. gülüyorum."

7 şubat 2005

amin.

2012-01-31T01:11:00.005+02:00

Birinin hatırasında acıyla, hasretle beraber yer tutmak ile bir cahilliğin pişmanı olarak yaşamaktan sana sığınırım Ya Rab!

Amin... Amin.

atilla ilhan söylemiş.

2012-01-27T22:03:00.002+02:00

çünkü ayrılıklar da sevdaya dahil
çünkü ayrılanlar hala sevgili.

2012-01-26T14:39:00.002+02:00

"Deniz kıyısındaydık biz yine
gideceği yol aklından çıkmayan
yüreğiyle yürüyüp bedeniyle duran
bir yolcu gibi."

Çıkıp böyle bağırasım var yüksek bir yerden. Ama boğazımı yırtarcasına.

Allahım, hakikat mi gerçekten?
Doğru mu yani şimdi?
Böyle mi olması gerekmiş. Neden?
Ne zaman? Kim kim?
Düşünmek mi lazım şimdi düşünmemek mi?

Allahım ne iş?

Kış.

2012-01-25T21:19:00.000+02:00

earth angel

2012-01-24T22:31:00.000+02:00

P.T.

2012-01-19T22:35:00.000+02:00

- Hayatımın her günü açık ve ılımlı olmayacak. Ama göz gözü görmeyecek kadar kara bulutlar etrafı sarsa bile, bu adam ve ben birlikte olursak, devam etmem için gereken cesareti toplayabilirim.

- Şu ana kadar hiç dinlenmeden koştum. Ama hep aynı nokta etrafında koşuşturan bir çocuktum. Bu kadınla tanıştıktan sonra öğrendim ki, ilerlemek için kendimi takip etmeliyim.

Yabancı Film Oscar Adayı 9 film

2012-01-19T20:22:00.000+02:00

İran, “A Separation (Ayrılık)” (Altın Küre'de yabancı dilde en iyi film ödülü)

Almanya, “Pina”

Belçika, “Bullhead”

Kanada, “Monsieur Lazhar”

Danimarka, “Superclasico”

İsrail, “Footnote”

Fas, “Omar Killed Me”

Polonya, “In Darkness”

Tayvan, “Warriors of the Rainbow: Seediq Bale”

Oscar ödülleri, 29 Şubat'ta yapılacak törenle sahiplerini bulacak.

hint müziği biraz da.

2012-01-14T20:24:00.000+02:00

hiç eksik olmaz bu telefonumdan. dinle bak hoşuna gidecek.

bildiğim kadarıyla mora piya hintçe'de "sevgilim" demek.

belki filmini de izleriz bir gün...

yan koltuk boştur. olaylar gelişir.

2012-01-01T17:57:00.000+02:00

- merabalar kızım, mutlu yıllar.
- (birazcık şaşırarak) teşekkür ederim sağolun size de.
- yeni yılımız çok güzel geçer inşallah.
- inşallah.
- öğrenci misin kızım? kaça gidiyorsun?
- yok, öğretmenim.
(klasik tepki)
- ooo maşallah maşallah. ne güzelmiş. nerde?
- burda, üsküdar'da, sultantepe civarı. (artık boş bulunup okulun adını vermiyorum)
- ne güzel, ne güzel. branşın nedir?
- din kültürü.
(ikinci klasik tepki)
- maşallah maşallah. (birden ciddileşerek) kızım dinimizi güzelce öğretin, bak dinimiz ne güzel, İslamiyet. bizim dinimiz çok güzel kızım. çocuklara güzel güzel öğretin.
- tabi tabi, inşallah.
- bak benim kızım da lise öğretmeni. ona da diyorum bak öğrencilerin arasında sakın ayrım yapma. sakın hocam bak sen de ayrım yapma. bak fakir öğrencilerini gözet. ne olur ki mesela on lira düşürsen o alsa. böyle şeylere dikkat etmek lazım.
- tabi tabi haklısınız. yapmıyorum ayrım zaten. dikkat etmeye çalışıyoruz.
- (fiks soru) ee kızım evli misin sen var mı birşeyler?
- yok değilim.
- olsun olsun, Allah güzel yazılar yazsın kızım. Allah bahtını açık etsin.
- çok teşekkür ederim sağolun. inşallah.
- bak bunlar da önemli kızım.ben de emekli başkomiserim. bizde okuyoruz ediyoruz bak 17. 18. cüzdeyimdir ben de hatim yapıyorum.
- ne güzel. Allah kabul etsin.
- amin amin. bak Allah nasib etti gittik gördük umre, hac, güzel şehirler oralar. Allah sana da nasib etsin kızım.
- amin inşallah.
ayağa kalkar. düğmeye basar. otobüsten inerken yüksek sesle:
- kızım Allah güzel yazılar yazsın. Allah bahtını güzel etsin kızım. kısmetin var inşallah, isteyecekler seni.
- o_0

2011-12-28T21:16:00.001+02:00

Heeeyy, orda mısın?

2011-12-26T22:01:00.003+02:00

Açmazsan gözlerini, göremezsin gerçeği.
Çıkmazsan yollara, gidemezsin uzaklara.
İnanmazsan kendine, dokunamazsın yıldızlara.
İzlersen başakalarını, bulamazsın kendi tarzını.
Denemezsen hayatı, bilemezsin lezzetini.

2011-12-19T00:26:00.002+02:00

Yemin ediyorum bunu beklemiyordum!

2011-12-08T10:40:00.001+02:00

Herkese yağarken yağmur, ıslanmayanlar var; ne garip...Ne garip ki kar yağsa, buz tutsa âlem; yine yananlar var...

Kendime..

2011-12-07T00:43:00.001+02:00

- Herkesin kurduğu kimi küçük, kimi büyük hayaller vardır. O hayaller bazen gerçekleşir bazen de gerçekleşmez. Ama eninde sonunda insan mutlaka hayal kırıklığına uğrar. Uğraması da gerekir. Çünkü bu onu hakikate bir adım daha yaklaştırır. İnsan olduğunun farkına varmasını sağlar. Ve yeni hayaller kurmayı öğrenir.
- ...
- İşte sen de herkes gibi bütün hayallerinin gerçek olmasını istiyosun. Ama bu mümkün değil evladım. Hayallerin gerçekleştikçe sen hep daha fazlasını isteyeceksin, hep daha büyük hayaller kurmaya çalışacaksın. Hiçbir şey sana yetmemeye başlayacak. Hayallerin giderek büyüycek, büyüycek, büyüycek ve günün birinde mutlaka hayal kırıklığına uğrayacaksın. Unutma evlat, hayallerin ne kadar büyük olursa, hayalkırıklığın da o kadar gürültülü olur.
- ....

i'd call you now to tell you i'm thinking of you and i'll be ...

2011-11-29T00:41:00.001+02:00

Fyfe Dangerfield - Barricades

2011-11-27T20:34:00.001+02:00

I want to be near you all day....

Evgeny Grinko - Вальс

2011-11-26T09:33:00.001+02:00

Sana da "güzel geceler olsun" canım.....
:)

2011-11-18T18:25:00.001+02:00

?

2011-11-18T13:42:00.001+02:00

Neydi bu içinden çıkılmaz meseleler? Neydi bu mavi göğe veya sevgili bir yüze bakmayı zevk olmaktan çıkaran hisler ve üzüntüler?

neden ben?

2011-11-13T23:26:00.001+02:00

...
yalan ama
bitecek bu tufan
ve şehrin üstüne bir kurt gibi çöktüğümde
sevmemenin nasıl bir yalnızlık
öldürmenin nasıl bir tek başınalık olduğunu anlayacaksın
....

satırların sahibi kim bilmiyorum.
okudum ve eyvallah'ımı sarkıttım kendisine.

Köle?

2011-11-11T21:48:00.001+02:00

İnsanlar geçmişte de olduğu gibi köleler ve özgürler diye ikiye ayrılır. İster devlet adamı olsun, ister tüccar, memur ya da akademisyen, kendine gününün üçte ikisinden azını ayıran herkes köledir.

Nietzsche

Nietzsche

2011-11-11T21:44:00.001+02:00

Ey Gözleri Bağlı

2011-11-11T21:24:00.001+02:00

Hadi sen de sevda çek
kahır çek, dert çek
sıyır ipek tenimden kalbimi
Esrik bir dalgınlıktan geliyorum
bozlak bir aşkın kırgınlığından

Sevgilim!
nisyan köşesinden, ya da sevda çölünden
seslen, ehli safa dilinden
hayat şaşırsın, nisyan kıskansın
hayal havuzundan, rüyalar ırmağından
hadi seslen

Zenan Sude

2011-10-27T09:49:00.002+03:00

Kimse bilmez be canım, bir yara bir ömrü nasıl kanatır…

Murat ile Nazlı

2011-10-18T22:38:00.001+03:00

Klibi görme. Beyaz boğazlı kazak, ama kanlı kazağın içinde kalbinden bıçaklanmış bir adam. Ağlayan bir kadın. Yağmur. Arkada bu müzik. Ağaçlar. Uzun zamandır izlemedim, hatrımda kalanlar bunlar. En yakın zamanda izlemeli, tekrar.
Esracıma teşekkürle..

Uyku.

2011-10-18T00:05:00.000+03:00

Hayat da tam olarak şöyle olsa ya keşke...

2011-10-12T18:43:00.000+03:00

157'

2011-10-09T20:41:00.008+03:00

Daha önce Nuri Bilge Ceylan filmi izlemedim. (Adamdaki isme bakınız. Bundan sonra NBC diyeceğim kendisine). Fakat sanatsal kaygısı olan, tabiri caizse ağır bir film olduğunu bildiğimden büyük bir aksiyon, bir hareket beklentisi olmadan gitim bu filme. Ama beklediğimden çok şeyle döndüm :)

IMDB'nin 8.8 verdiği Bir Zamanlar Anadolu'da, bu yıl Cannes'da Jüri Büyük Ödülü aldı bildiğiniz üzere. Her ne kadar sinema salonunda pek farkedemesek de işin içine bir de Oscar mevzusu girince okuduğuma göre izleyici sayısı artmış...

Evet filmin süresi gerçekten uzundu. Hatta film arası verildiğinde bir bu kadar daha izleyeceğimiz düşüncesi, zaten filme girerken baş ağrısı çeken bir bünye için ağır olabilirdi. Fakat henüz olayın hiçbir yere bağlanmamış olması ve merak bana sürenin uzunluğunu pek de hissettirmedi diyebilirim. Ki Godfather serisini sürekli ara vere vere izlemiş biriyim. NBC'nin diğer filmleriyle karşılaştırma yapamayacağım evet. Ama bence bu tarz filmlere göre diyaloglar da hayli fazlaydı.

İnsan zihninde komediyle kısmî olsa da özdeşleşmiş bir Yılmaz Erdoğan var. Ki yer yer oldukça asabi tavırlar sergileyen bir adamı canlandırmakta. L&M'deki İskender, Ahmet Mümtaz Taylan ve kendisini pek çıkaramadığım doktor rolünde Muhammet Uzuner ve favori adamım savcı. Doktoru çıkaramamam ben kaynaklıdır muhtemelen, pek görmüşlüğüm yoktu.

Savcı, Taner Birsel, favori adamım çünkü bu adamın yüzü bende enteresan bir etki bırakıyor. Önceleri "Cem Yılmaz'a ne kadar benziyor" derdim. Ama sanırım bu farklı birşey, adını koyamıyorum.. Daha önce de bir iki yapımda görmüştüm. Adamın ne kadar teatral bir yüzü var. Sanki günlük hayatında da böyle gibi geliyor. Hep böyle anlamlı bakışlar, ciddi bir duruş, hafif bir gülümseme... Bazı insanlar sıradan duruşlarıyla bile sanatçılar sanırım.

Hikaye, bir gece vakti savcı ve polislerin iki suçluyla yapmaya çalıştıkları keşif macerasıyla başlıyor. Sürekli kıvrılan yollar, üç araba, yer yer kızgın insanlar, suçlunun bakışları, duruşu, dağlar ve sürekli karanlık. O kadar ki filmin sadece gece çekildiğini düşünmeye başlamıştım ki Allahtan sonra gün ağardı. Bir ara "neden bu keşfi gece yapıyorlar?" diye düşünüyordum ki.. Sanırım bu kasvet ve karakterlerin huzursuzluk hali ve o enfes ışık oyunları, karakterlerin gösterildiği planlar en iyi karanlıkta verilebilirdi, sebep bu.

Bilhassa katil zanlısının arabanın içinde, kafası önde, gözler kapalı hali. İnsanların beklerken, o her biri ayrı fotoğraf karesi silüetleri. Bu yönetmen işini çok iyi biliyor hissi uyandırıyor sürekli. Hatta bir ara suçlunun duruşundan kaynaklı "acaba bu adam yapmadı mı" ya da "bu işin içinde farklı birşey var kesin" hissi uyandırdığı da gerçek. Ki neticenin yine kadına bağlanması biraz kadın olarak insanı rahatsız etse de memurun "her işin altından kadın çıkar" söyleminde hakikat payı olduğu da aşikar.

Ayrıca savcı-doktor diyalogunda devam eden ‘İnsan başkasını cezalandırmak için kendine zarar verir mi?’ anafikirli diyaloglar bence filmin en vurgulu can alıcı konuşmalarındandı.

Filmde sürekli hiyerarşik bir huzursuzluk hali var. Suçlu-polis memuru, polis-savcı, doktor- yardımcısı... Çözülmek istenen cinayetin, ilerleyen zamanla birlikte zihinde sürekli boyut değiştirmesi ama düğümün, o da kısmî olarak, geç çözülmesi örgüsünde herkesin birşeylerle birileriyle derdi var. Ama ast üst ilişkisi gösterilebilen tepkileri törpülüyor. Tıpkı gerçek hayatta olduğu gibi.

Gerçek hayat deyince, iki şey var söylemek istediğim: birincisi filmin gerçek zamanlı olarak akması. Yani bütün filmlerde gördüğümüz o sahne atlamalarında bizim görmediğimiz zamanlarda karakterlerin birşeyler yaşıyor oluşu ve olayların bu şekilde ilerleyişi burada yok. Film, sadece bizim gördüğümüz sahnelerle ilerliyor. Gerçek zamanlı olarak akıyor. O uzun keşif raporlarını yazdırmalar ya da doktorun otopsi raporu yazdırması ilk akla gelen sahneler...

İkincisi ise muhtar. Allahım o nasıl sahici bir adamdır öyle. O uzun konuşmayı dinlerken zannetmiyorum ki bir Allahın kulu bunun bir film olduğunu hatırlamış olsun. Sanki gerçekten bir köy muhtarının sofrasına konuk olmuşsunuz da onu dinliyormuşsunuz gibi.

Aklıma gelen son bir şey, arabada bir ara açılan türküyle birlikte filmin hiç müziği olmadığını keşfetmek güzeldi. Bir de bunun filmin sonlarına doğru gerçekleştiğini söylersek filmin nasıl sarmaladığını anlatmış oluruz herhalde :)

Bende NBC'nin diğer filmlerini izleme isteği başgöstermiştir. Bu film ise mutlak izlenmelidir ve dahi o sahneler mutlak sinema perdesinde izlenmelidir, vesselam.

?

2011-10-06T22:30:00.003+03:00

"Tadı çok kötü bir ilaçtı. Ama sanırım hastanın buna ihtiyacı vardı."

elif, üsküdar, tarihsiz.

2011-10-02T11:35:00.005+03:00

Boğazının ağrısı artıyordu sahiden. Bu üşüme de üstüne, ohh mis. Yatırmasa bari.
Bir martı gölgesi hızlıca önünden geçip okuduğu satırı dağıttı. Kulağında, gerilen tekne halatı sesleri. Yürüyen insanların başı sonu belirsiz diyalogları.

Sayfa 50. "Ruh gevşekliği" mi? Bu ne demek şimdi? Sanki aradığı da yeni bulduğu bi tanımlama gibi. Sanki biliyormuş gibi ama ilk defa karşılaşmış gibi.

Bu yaklaşan gölgenin beklediği kişi olduğunu düşündü yine. Değilmiş.

"Sanki içinde cebelleştiği sudan bir süreliğine çıkmıştı. Üşüdü ve düşündü. Ama çok uzaklaşamayacağını biliyordu. Yeniden suya atladı."

- Abla, ekmek yiyicez. Nolur bize yardım etsen.

Biraz daha üşüyünce yakasını hafifçe toplarladı. Yan bankta oturan gözlüklü orta yaş iki kadın oturmaktan sıkılmış olacaklar, kalkıp yavaşça yürüyerek önünden geçtiler. Rüzgar iyice serinletti. Bereket, güneş sol yanını ısıtmaktaydı.

Bu serçeler ne yiyordu ki bu kadar? Yerde bir şey yok. Uzun zamandır hareket etmediğini serçelerin ayaklarının çok yakınına kadar sokulmasından anladı.

Bir insan haftanın 5 günü çalışır mı? Bir hayat böyle geçer mi? Hayatı ıskalamak olmaz mı bu? Oysa yapılacak ne çok şey var! Ne çok güzellik var görülmeyi bekleyen. Ne çok insan var tanışılacak, selam verilecek, sevilecek, kızılacak.

- Abla, Allah senden razı olsun.

Ne çok böldüler. Artık kafasını bile kaldırmıyordu. Tek tepkisi kitabını tutan iki elinden sağdakini hafifçe kaldırıp hayır işareti yapmak oldu.

benim için bir cezbe hali, bu iki mısra.

2011-10-02T00:23:00.002+03:00

"kuyulardır, derindir, içinde adam vardır.
yusuf bile düşmüştür aleyhisselâm."

ses oldun bir sâkineye.
âh ömrüne bereket ey şair.

TYB Film Okumaları

2011-10-01T17:59:00.001+03:00

efendim yine başlıyorlarmış. bu yıl inşallah takip etmeyi düşünüyorum.

TYB İstanbul Şubesi, Kızlarağası Medresesi Sultanahmet / İstanbul adresinde, bu pazartesi hem de. saat de 18.00'de. seyir edilecek filmi henüz bilmiyorum ama gayet gidilesi...

" 10 Ekim Pazartesi günü saat 18.00'de başlayacak ilk Film Okumaları'nda konuğumuz "Bir Adam Girdi Şehre Koşarak", "Hayal Meyal", "Kraliçenin Pireleri", "Ve Sen Kuş Olur Gidersin" ve "Kekeme Çocuklar Korosu" kitaplarının yazarı TARIK TUFAN. "

http://www.edebiyatmevsimi.org/

http://www.facebook.com/tybistanbul?sk=info

http://www.facebook.com/event.php?eid=198089696930167

Güllü'cüğümün istihbaratıyla öğrendim ki: "Bir Ayrılık" filmini seçmiş Tufan. Zaten çok merak ettiğim bir filmdi çok iyi oldu. Hadi bakalım....

.

2011-10-01T17:52:00.001+03:00

Allahım

Alemde hiçbir şey yokken her şey senin ol emrinle oldu.

Kelamle yazmayı öğreten sensin. Kalplerde olanı bilen sensin.

Allahım

Göğsümü genişlet.

Dilimin bağını çöz.

Yolumu aydınlat.

Umutla korkuyla sana yöneliyorum.

Beni ağır imtihanlardan geçirme.

Dilerim ki taşıyamayacağımdan fazla yük yüklemeyeceksin omuzlarıma.

Amin.

aynen katılmaktayımdır. yanlış yapmaktayızdır.

2011-09-30T14:45:00.001+03:00

Yalnızların Gücü

THE Boston Globe´da bu hafta çarpıcı bir yazı çıktı, gözlerden kaçmış olabilir. Başlığı ilginçti: “Yalnızların Gücü.”

Makalede, başta Harvard Üniversitesi´nde olmak üzere, şu anda yürütülen çeşitli bilimsel araştırmaların yayınlanan sonuçlarına atıfta bulunularak şöyle bir sav geliştiriliyor: “Yalnız çocukların, tek başına kalabilen gençlerin ve genelde yalnız olan insanların empati gücü, sürekli sosyalleşenlere kıyasla daha yüksek çıkıyor.”

Bir başka ifadeyle, durmadan grup psikolojisiyle hareket eden, kendini bir kolektivitenin parçası olarak gören ve bunun dışında bağımsız bir kimlik kuramayan insanlar, hangi kesimden olurlarsa olsunlar, ara ara yalnız kalabilen insanlara kıyasla empati kurmakta, başkasına tolerans göstermekte ve farklılıklara anlayış ve şefkatle bakabilmekte daha geride kalıyorlar.

O halde yalnız insanlar, sandığımız gibi, illa da asosyal, beceriksiz ve mutsuz bireyler olmayabilir. Birkaç ayrı üniversitede yapılan deneylerde, tam tersine, yalnız kalan insanların kalamayanlara göre daha mutlu ve daha uyumlu tipler oldukları belirleniyor. Devamlı başkalarıyla vakit geçirmenin insanın zihnini yoran, hatta moralini yıpratan bir yanı var.
Hani hep duyarız, “İnsan sosyal bir varlıktır” lafını. Sosyalleşmeye, gece gündüz başkalarıyla zaman geçirmeye çok büyük ve başat bir ihtiyacımız olduğuna inanırız. Ama hakikaten öyle mi acaba? Bu iddia biraz tuhaf gelebilir fakat düşünmekte yarar var. Belki de gereğinden fazla sosyalleşiyoruz; bilhassa bizler, Türkiye´de.

Güzelim dostluklara, canım arkadaşlıklara bir sözüm yok. Onlar ekmek gibi, su gibi hayatın olmazsa olmazları. Nitelikli bir sohbetin, muhabbetli, keyifli bir dostmeclisinin yeri her zaman apayrı. Ama bir de boşu boşuna, yararsızca, verimsizce, sırf etrafa ayak uydurarak geçirdiğimiz o günler, saatler var ya… Hatta haftalar, aylar, hayatlar… Bir sosyal akışa kapılarak, gençlerin tabiriyle “öylesine takılarak”. İşte o hallerden pek bir fayda yok kimseye.

İnsan sosyal bir varlık, doğru. Ama insan, aynı zamanda yalnızlığından çok şey üretebilen bir varlık. Ve belki de bugün en temel ama bir o kadar soyut olan eksikliklerimizden biri de bu: “Yeterince yalnız kalmıyor, kalamıyoruz.”

Kalmıyoruz, çünkü hayat sosyallikler ve tekrarlar üzerine kurulu. Ritim böyle, düzen böyle. Ve biz alışmışız bu şekilde yaşamaya. Akıp gidiyor nasıl olsa. Çok fazla düşünmüyoruz üzerinde. Kalamıyoruz, çünkü en basitinden bizler önyargılıyız yalnızlık konusunda. Bunu bir acz, bir zayıflık olarak algılıyoruz.

Etrafımızda başkaları varken, kalabalıklar içindeyken kendimizi daha korunaklı addediyoruz. Ya da daha başarılı. Daha karizmatik. Daha mutlu. Etrafa da bu gözle bakıyoruz. Birbirimizin yalnızlıklarına saygı göstermiyoruz. Bir kafede, mesela bir parkta, şehir meydanında, üniversite kampusunda, kendi kendine oturup bir şeyler karalayan, okuyan, düşünen, içine çekilen insan ne kadar az.
Halbuki sanat, felsefe, edebiyat, düşünce, derinlik hep o yalnızlıklardan çıkıyor. Kendimizle baş başa kalabildiğimiz ender anlardan.

Elif Şafak

2011-09-16T00:06:00.002+03:00

Sadece geceleri, yapayalnız ve yalınayakken anlaşılabilecek şeyler var.

E.S.

.

2011-08-31T01:15:00.002+03:00

Sevgili

gökyüzü kapalı ben açık hece
bir dua damlar yapraklarıma
ceylan derisinden bir ezan sesi
gelir ve cilt olur dudaklarıma.

5.Beyoğlu Sahaf Festivali (06-18 Eylül 2011)

2011-08-30T19:08:00.000+03:00

Sahaf kültürüm oldukça eksik benim. Festival ya da sahaflarla ilgili bir ekşın haberi duyduğumda "tamam bu sefer" diyorum ama yine olmuyor, nasip. Fazla birşey almamıştım ama bi tek Taksim'deki festivale katılmıştım geçen yıl. Buna da gitmek istiyorum cancazım.

Beyoğlu Sahaf Festivali, Ramazan Bayramının hemen akabinde, 6-18 Eylül 2011 tarihleri arasında Beyoğlu'ndaki eski Tüyap şimdiki TRT binası önündeki alanda gerçekleştirilecek.

2011-08-14T15:03:00.000+03:00

2011-08-14T14:31:00.000+03:00

Yamak Ahmet - 3. bölüm

2011-08-14T14:29:00.000+03:00

Yamka Ahmet - 2. bölüm

2011-08-14T14:27:00.002+03:00

Yamak Ahmet - 1. bölüm

2011-08-14T14:25:00.000+03:00

2011-08-03T22:21:00.003+03:00

"Hayat seni güldürmüyorsa, espriyi anlamadın demektir."

Anton Çehov

Yanık Jandarma

2011-08-01T15:56:00.000+03:00

Şimdi ben öksüz bir kitabeyim bir mezarın başında
bana çarpıp geçiyor günün kambur kuşları
uğulduyor kalbim, nasıl da uğulduyor sanki bir arı kovanı
ve dilsiz bir alfabe yürüyor dudaklarıma
dilsiz bir alfabe, ilk harfi bıçak olan
bir deniz düşün yükseliyor durmadan.

şimdi ben öksüz bir hitabeyim bir mezarın başında
beni hatırla kalbim o günlerin hatrına
hatırla ki o mavi yatağın boş kalmasın
çünkü tırpanla everirler bir başağın boynunu
utanılacak bir şeydir dört ablayla büyümek
iyi bilir çocuklar bu tufanın sonunu
hatırla ki o baykuş ardından ağlamasın.

şimdi ben öksüz bir kitabeyim bir mezarın başında
bana yalan söylendi vahşi atlar yok burda
ve gelişi güzeldi neşenin gidişini hiç görmedim
kasvet mi orası benim bahçem o çitleri ben çektim
çünkü yağmur korkutur bir dağı ancak
yaşamak mı yazık ki ben bilemedim.

İbrahim Tenekeci

zarar ziyan.

2011-07-26T15:31:00.003+03:00

Kaybetmemek için kaybettim ben. Ne de güzel söyledi. Kız mı çocuk mu? Dikkat etmedim. Sadece duyunca öyle kaldım, kalakaldım.

Vaktiyle de duymuştum, güzel anlatmıştı beni, şaşmıştım. Hem “sözü yormadan”. Hem de bir insan, tanımadan bir insanı nasıl bu kadar iyi tanır? Hem tanımadan, tanımaya fırsat bile bulamadan. Hiç tanımadan diyorum ya. Ama tanırmış. Gözlerimle gördüm. Kulaklarımla duydum. “Gönül gözü” mü varmış? Var mıymış? Eğer yoksa başka bir açıklaması olmalı. Sözün, tanımanın, kaybetmenin, kazanmanın, evet’in, hayır’ın, bu çalan müziğin, izlediğim filmin, -gece 4 mi olmuş?- gecenin, yalnızlık var ya tam da onun, o kadar özledim ki huzurumun, çukurumun, anamın, babamın, karın ağrımın, kafamın tam içinin, sağ elimin, sol elimin, hep orda duran düğüm var ya onun, -yok mu? orda değil mi? ben mi kurmuşum onu?- rüyamın, rüyaların, rüyaların topunun bir açıklaması olmalı.

Beğendiğim sahneleri tekrar ama tekrar, sayısız kere baştan izlemem, kafamda dönüp duran ama hep dönüp duran bu şeyler yüzünden mi? İnsanlar sorular sormakta bana. Bu sorular bana ait değil.

Yoruldum ben, sorusu da cevabı da benden olmayandan. Ama bu değil ki, eminim. Yol yanlış, adres yanlış, sen güzelce tarif etsen ne çıkar bana? Tarif eden aramıyorum ki ben. Tut elimden, gelmiyor muyum? Sürükle. Çıkar bu yanlış yoldan. Dinleme beni. Duyma. Tüm gücünle sürükle. Sonra gelince o yol ayrımına “yalnız değilsin” de. Sonra bırak elimi. Sonrasını istemiyorum biliyor musun? Öylece kalsam ne çıkar? “İstememek” makamında, ama “hiçbir şey” istememek makamında ölsem ne çıkar?

Benden bağımsız bir şey olmalı içimde. Yoksa bunu açıklayamam. “Ben” nedir? Benim sözlerimi söyleyen mi ben’im? Yoksa benim için bakan mı? Benim için duyan? Benim için hisseden ben miyim? Kim koydu beni buraya? Ağlıyor bu şey? Çok manasız. Çocukça. Yaşım kaç?

Ben seçmedim.

Ya seçseydin?

“Kızma”

“Bu şey geçecek mi?”

Yoo.

Ben anlamıyorum bu nasıl oluyor?

“Görmeye gerek var mı?”

aforizmaya gel.

2011-07-22T22:02:00.003+03:00

"Emin olun hiç kimse sizin izniniz olmadan, size kendinizi değersiz hissettiremez.."

Marquez

şimdi bu doğru mu? hem de her bir harfine kadar doğru. peki neden yapıyoruz bunu abicim?

1. o sırada elinden başka birşey gelmediğini düşünüyorsun. (ki külliyyen hata. sonradan düşününce "şunu da deseydim lem" demen o kadar olası ki)
2. ya ne çabuk unutuyoruz! tabi fil hafızalı da olabilirsin ey okur ama bu tuşlara basan şahıs o kadar unutkandır ki adama küserim, ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi ararsa konuyu da küstüğümü de herşeyi unutabilirim. çok çok olası. şimdi tipik bir değersiz hissettirme durumu mu oldu? ertesi gün unut. oh mis her eve lazımız ya!
3. bu izin verme durumu tabi ki bilinçli bir tercih değil. zamanın, şartların, o anın ne bileyim.. yok yahu kader kısmet. yapacak birşey yok. olacaksa olmuştur. olduysa zaten olacaktı. gibi.

Hay.

Çok Yalnızım be Hafız.

2011-07-22T18:37:00.004+03:00

-aaa bunla ilgili geçen bi de şey olmuştu, dur anlatiyim (yazım yanlışı arama ey okur. içimden düşünürken böyleyim)

- ne anlatıcam ya, yoruldum, çok uzun hem.

- kızım sen anlatmaya üşenmezsin.

-üşeniyorum ne var, yaşlandım. hem onun öncesi de var. bi girersem çıkamam. öncesini anlatmasam olmaz.

-anlatsan iyiydi bak gülerdiniz. bak tam zamanı konu dağılmadan..

-takatim yok inan ki.

Evden çıkıp gidip kısa bir zaman sonra geri geldiğin basit bir mekan, mesela bir market gidiş dönüşünde bile evdekilere bi ton şey anlatabilirdim. Belki bunun için çaba sarfetmesem de etrafa dikkatli bakışımdan mı ya da antika insanların bana denk gelişinden mi bilemiyorum. Ama öyle.

De işte. Artık anlatma eylemine girişmeden önceki o birkaç saniyelik düşünme aralığının bünyemdeki ifadesidir. Yukarıdaki.

sonradan hatırlayıp...

2011-07-12T21:49:00.000+03:00

ben
acaba
üsküdar'ın kıymetini
bilebiliyor muyum?
bunu sordum.
az önce
elimdeki dürümü
ayranla
bir güzel.
üsküdar'da
akşam ezanları
okunurken.

...

2011-07-11T01:30:00.000+03:00

karanlık sularımı çoktan terkettim
bağışlamayın beni

bir çocukla geçirdim
en son gecemi
yağmurun şarkısını öğretti bana
kayanın yalın ışıltısını

eprimiş yıldızlara tutundum
ilk kez not almadım hatalarımı
geceler aşkların kurtuluş günü

çağırmadım kimseyi
hem bayrağımda yoktu
örümcek ağlarına düş eklediğim
görülmesin diyedir bunca duvarlar

kimliğimi bir yolcuya bıraktım
sesimi ölülerin suskun ağızlarına

camgöbeği
hüzünlerim de oldu
haritasız acılarım da

göz notlarında kaldı
yüzümün son mevsimi

tuttum, sevdim. bağışlamayın beni

Zeynep Köylü

bir şarkı tut.

2011-07-10T01:00:00.000+03:00

gel benim kararsızım
kalbe ziyan amansızım
karda kışta boranlarda
bana inat havalarda gel
gün geceyle barışırken
zor günlere alışırken
bulutlandım dağlandım
tam güneşe kavuşurken

biri kaldı biri gitti
biri yalnızlığı seçti
bu masalda burda bitti
vay gönlüm vay
vay gönlüm vay
bir şarkı tut senin olsun
bir şarkı tut benim olsun
yalnızlık yalnızlıktır
zor dayanıyorum
bir şarkı tut senin olsun
bir şarkı tut benim olsun
yalnızlık yalnızlıktır
vay gönlüm vay

gel benim kömür gözlüm
hem kara hem yalan sözlüm
gidenler dönmez oldu
ben bu derde böyle düştüm

google+

2011-07-10T00:27:00.006+03:00

gplus.to/elifyayan

;)

Yorgun ve de argın.

2011-07-09T16:03:00.000+03:00

Bir ton laf saydım ösym'ye. "Ben üsküdar yazmıştım, nasıl beni beykoz'un ücra bir okuluna gönderirsin" diye kızmıştım. Oysa bu sabah otobüsten indikten sonra okula ulaşmak için o eğimi en az 45derece olan yokuşu çıkarken "herşeyde bir hayır varmış" dedim cancazım. Her ne kadar otobüste bana okulu tarif eden adam uzak olduğu için taksiye binmemi salık verdiyse de baya bir erken çıkmanın rahatlığı ve yanımda para taşımıyor olmanın verdiği "ne gerek var canım" duygusuyla yürüdüm de yürüdüm. Ama çok iyi geldi.. Rüzgar, ağaçlar, yemyeşil, eski evler, güzel evler, bahçeli evler..

Bu sınava neden girdiğimi sordu duyan arkadaşlar. Hayat bu, ne getireceği belli olmaz :) Ama ben bu kadar rahatken, yani en azından heyecan yapmamışken bahçedeki herkes böyle değildi. İlk defa girenler, yaşı küçükler kadar yaşlı tipler de vardı kuşkusuz ama yine de kendimi birazcık yaşlanmış hissettim. Kaç yaşına geldim hala ösym'nin sınavlarına giriyorum. Kendime koyduğum sınır bir tanecik daha dil sınavı: bu yılın sonundaki üds ve kpds'ye de girerim sonra tamam. Yeter da, bu da bünye.

Bir de akşama düğün var. Çamlıca Nagehan. Ya şimdi bi de onun adres tarifini mi araştırmak lazım?

Dün seni gördüm rüyamda. O yüzden.

2011-07-09T15:42:00.001+03:00

e20 sezon finali

2011-07-09T15:37:00.000+03:00

Leyla ile Mecnun bölüm 20 sezon finali indir

bak ne söylemiş biri?

2011-07-07T15:52:00.003+03:00

Suya bakınca kendi yansımasını görür insan, çaya bakınca yârin..

ne güzel söylemiş..

Meksika Usulü Tavuk

2011-07-07T01:59:00.006+03:00

http://fizy.com/#s/1aj2h4

canımın sıkkın olduğu günlerden bir gün.. tez çalışması yapmam gerekiyor. yani artık başladığım yerden devam etmem gerekiyor biliyorum. ama neden hala durup bişey bekliyor gibiyim onu çözemiyorum işte.

bugün öğlen 1 gibi geldim üsküdar'a. ders çalışmak için erken geleyim diye düşünmüştüm. olmadı. kendi kendime saatleri hiçbir şey yapmadan geçirmeyi bildim. sonra zehra aradı. yarın sabah bizim kızların uçağı var. konya'ya gidecekler. düğüne :) "benim için de eğlenin" diyerek uğurladım.

bu aralar herkes kendi havasında, işinde gücünde olduğu için pek yemek yapılmıyor evde. haliyle kimse zorunlu kalmadıkça alışveriş de yapmıyor. hem kızlarla zaten akşam yemeği vaktinde dışarıda olacaktık, hem de eve yemek yemeden gitmek istemedim. zehra'nın teklifiyle yeşil-mavi kafe'ye gittik. fethipaşa'dan biraz daha aslında baya ilerde ama aynı sırada bir mekan. hoş, insanın içini açan bir manzarası var. önceden bir ya da en fazla iki kere gittiğimi hatırlıyorum. sanırım iki. birinde zehranur diye bir arkadaşım vardı. tesadüfen koruda gezerken oraya gidince oturmuştuk. orda tavla oynamayı öğretmiştim ona. öyle böyle derken koptuk, bayadır görüşmüyoruz. ikinci gidişim de.. sanırım zeynep'le gitmiştim. ne ilginç, onunla da görüşmüyoruz. onunla olan görüşmeme farklı bir şekilde oldu ama... hım bu kafe bana pek iyi gelmemiş sanırım..

manzara iyiydi, hoştu ama mekanın çalışanlarını sevmedim. tavırlarını, servislerini.. meksika usulü dürüm istedik üçümüz de. isterken de adama bilhassa "bak güzel diyorsanız bunu isteyelim" tadında birşeyler söyledim. tabi adam kötüleyecek değil ama yine de her mekanın belli ürünleri iyi olur bilhassa söylerler, belki o tarz birşey söyler diye. her neyse efendim bendeki meksika dürümü algısı hacı sayid üzerine kurulu.

bi kere hacı sayid'in meksika usulü piliç tabağı enfestir. tamam pişirmesi uzun sürüyor olmalı ki servisi hep geç gelir. ama meksika fasülyesi, elma dilim patates ve salatayla servis edilen soslu tavukları yerken parmaklarınızı yersiniz, beklediğinize değer. bence asıl işi tatlı ve pastacılık olan bir mekan için harika bir yemek.

sonracıma eğer tavuk ya da et dürüm alırsanız o da ayrı bir olaydır. bir kere dürümü wrap ekmeğiyle servis ediliyor yanlış hatırlamıyorsam. sonracıma o mis dürüm o kadar kalın ve büyüktür ki onu yedikten sonra eğer yer kalırsa o zaman enfes elma dilimlerinden de hüpletebilirsiniz. (ne anlattım ya :) adam diyecek ki "yahu sadece dürüm" o "sadece dürüm" mekana ve açlık durumuna göre görecelidir efem)
meksika dürümün içinde et parçaları, mantar, bol soslar bişeyler (çok açıklayıcı oldu değil mi?), sebzeler, bolca malzeme var.

gece gece niye anlatıyorum ki ben bunları?
yoo acıkmadım.

düşerken duramazsın, susarken anlatamazsın / belki de.. ne bileyim ben..

2011-07-02T02:04:00.007+03:00

düşerken duramazsın, susarken anlatamazsın
belki de.. ne bileyim ben..

uzaksan duyamazsın, bıraksam bulamazsın
nerdeyim... biliyorum ben..

yalan... ne diyorsam ne duyduysam hep yalan
yalan... kim ne dediyse, ne duyduysan yalan.

duramaz ki yanan, bulamaz ki arar
duruyorum ben...

yalan... ne diyorsam ne duyduysam hep yalan
yalan... kim ne dediyse, ne duyduysan yalan.

bilirsen unutamazsın, aşikârı saklayamazsın
kimdeyim arıyorum ben.

solarsan açamazsın, kurursan damlayamazsın.
belki de... kuruyorum ben.

Google'dan Facebook'a zorlu rakip

2011-06-29T15:06:00.005+03:00

İnternet reklam pastasından aldığı payı kaybetmek istemeyen Google, en iddialı rakibi Facebook'a alternatif bir sosyal ağ projesini dün tanıttı.

Google, uzun zamandır merakla beklenen Google+ projesini dün duyurdu. “Gerçek hayattaki paylaşım, web için yeniden düşünüldü” diyerek sosyal ağlara hızlı bir giriş yapan Google, sosyal ağlardaki paylaşım kültürünün problemli olduğunu düşünerek Google+ servisinde yeni çözümler sunulduğunu iddia ediyor.

Facebook’a rakip olarak, şimdilik test sürümüyle, hayata geçirilen Google+, “Çevreler”, “Konular” ve “Videoyla sohbet odaları” başlıklarını barındırıyor.

‘Çevreler’, okuldan arkadaşlarınızla bazı şeyleri, anne ve babanızla ise başka şeyleri paylaşırken patronunuzla neredeyse hiçbir şeyi paylaşmamanız için en kolay yol olarak gösteriliyor. Yani 'arkadaş' listelerinizi ayrı gruplar halinde ayırmak ve her birine farklı 'paylaşım' özellikleri atamak mümkün.

ABD'de her üç kişiden ikisinin internet aramalarında kullandığı Google, son yıllarda Facebook'a bir kaç darbe vurmayı başarsa da şirketin önceki sosyal ağ denemeleri başarısızlıkla sonuçlanmış, Google Wave ve Google Buzz, kullanıcıların fazla ilgisini çekmemişti.

Şimdilik az sayıda kullanıcıya açılan Google+ projesinin fazla zaman geçmeden herkese sunulacağı söyleniyor. Test sürümü için e-posta adresini bırakanlara hesap açılabiliyor.

Kaynak: ntv

şimdilik küçük test grubu pey.. ben de test etmek isterdim doğrusu, merak ettim. her neyse pazar büyük, pay kapmaya çalışan çok. olan bize ve vaktimize oluyor, budur.

episode 19

2011-06-29T02:30:00.000+03:00

Leyla ile Mecnun bölüm 19 indir

şimdi gördüm, bugünmüş. bir ton iş var. peki ben buna yetişebilecek miyim? görüciiz.

2011-06-27T13:03:00.004+03:00

Murat Menteş ile Film Okuması: “Altıpatlar”

Türkiye Yazarlar Birliği (TYB) İstanbul Şubesi’nde sürdürülen "Yazarlar/Şairler ile Film Okumaları"nda bu etkinlik döneminin* son konuğu şair-yazar Murat Menteş.
“Dublörün Dilemması”, “Korkma Ben Varım” adlı romanları ve “Garanti Karantina” adlı şiir kitabıyla Türk edebiyatında kendine özgü bir yer edinen Menteş, aynı zamanda afilifilintalar.com internet sitesinin de kurucularından. Murat Menteş, Film Okumaları'nda kendi seçtiği Martin McDonagh’nın “Altıpatlar” adlı kısa filminin gösteriminden sonra katılımcılarla film üzerine bir söyleşi gerçekleştirecek. Söyleşide, “bu film şair-yazar Murat Menteş için neden önemli”, “hangi sahneler şaire ve izleyenlere neler anlatıyor” gibi sorulara cevap aranacak.

Murat Menteş ile Film Okuması, 27 Haziran Pazartesi günü saat 18.00’de TYB İstanbul Şubesi’nde başlayacak. Detaylı bilgi için tel.: 0212 527 7517

“Altıpatlar” (Özgün adı: Six Shooter) Künyesi:

Yönetmen: Martin McDonagh
Senaryo: Martin McDonagh
Oyuncular: Brendan Gleeson, Rúaidhrí Conroy, David Wilmot
Yapım yılı: 2005 / İngiltere, İrlanda

dipnot 1. gittim.
2. filmi beğendim. çok değil ama beğendim.
3. murat menteş yine konuşamadı.
4. ama günüm çok güzel bitti gidişim sayesinde. şükürler olsun.
5. güzel geceler olsun efendim.

e18

2011-06-21T20:39:00.003+03:00

Leyla ile Mecnun bölüm 18 indir.

20'de sezon final yapacağını söyledi burak aksak.

episode 15 - 16 - 17

2011-06-19T18:15:00.000+03:00

Leyla ile Mecnun bölüm 15 indir

Leyla ile Mecnun bölüm 16 indir

Leyla ile Mecnun bölüm 17 indir

nerelerdesin?

2011-06-14T21:21:00.003+03:00

mutlu başlayan bir gün. mutlu devam eden bir gün. enteresan bir bitiş. bir de birazcık pişmanlık. uzun zamandır görmediğin insanları görmek. sevinmek. şiir dinlemek. ben var edebiyatı sevmek :)

10 haziran.
'da yazmışım.
şimdi aklımı toparlayıp bir güzel yazasım var bugüne dair. birazdan inşallah.

haa bir de ;

ne güzel bir ismim var: http://twitter.com/#!/Sofie_ee ;)

Bu yazıyı çerçeveletip duvara asalım!

2011-06-01T11:53:00.001+03:00

Askerî Cumhuriyet

Acılı bir dönem sona eriyor.

Yanlış kurulmuş bir cumhuriyet şimdi yeniden biçimleniyor.

Biz cumhuriyet kurup başına Mustafa Kemal’i getirmedik, Mustafa Kemal’i başa geçirip etrafına bir cumhuriyet kurduk.

Tek partili bir diktatörlük de halktan destek alamadığı için desteğini ordudan aldı.

Niye yaptığımızı bugün dahi mantıklı bir şekilde açıklayamadığımız bir sürü tuhaf “devrimi” ordu zoruyla gerçekleştirdik.

İnsanların giysilerine musallat olduk.

“Fes giymeyeceksin” diye tutturduk.

Alfabelerini değiştirdik.

Müziklerini dinlemelerini yasak ettik.

Bunların hiçbirini halkın rızasını alarak yapmak mümkün olmadığından hep orduyu kullandık.

Ne olurdu insanlar fes giyseydi, Arap alfabesi kullansaydı, Bach yerine türkü dinleseydi?

Ne olurdu görüntü Batılılara benzemeseydi de, “halkın iradesine” dayanan bir yönetim şekli Batı’ya benzeseydi?

Bu ülkede “şapka giymiyor” diye adam asıldı.

Bunun saçmalığını dile getirmek yasaklandı.

Mustafa Kemal, Batı uygarlığının “özünü” değil, biçimini benimsedi.

Bu ülkenin aydınları da “görüntüyü” çağdaşlık olarak değerlendirdi.

Eğitim bir “beyin yıkama” kampanyasına dönüştürüldü, demokrasi neredeyse lanetlenip “cumhuriyet” alabildiğine yüceltildi.

Cumhuriyet, bir diktatörlük yönetimine cevaz veriyordu çünkü.

Demokrasi ise diktatörlüğe izin vermiyordu.

Gericilik-ilericilik tamamen şekil üzerinden öğretildi.

İnsanların birbirlerine nasıl hitap edeceği bile yasalarla belirlendi.

Batı’nın şapkasını aldık.

Gömleğini, ceketini, alfabesini aldık.

Felsefesini, bilimini, demokrasisini almadık.

Görüntüsel bir özentiye dayanan bir diktatörlük kurduk, bunun sürmesini de ordunun silahıyla sağladık.

İsmet Paşa da bu düzeni sürdürdü.

Sonra bunu değiştirmek zorunda kaldık.

Her şeyi “görüntü” sandığımızdan “demokrasinin” de görüntü kısmını benimsedik.

Seçimlere çok parti girdi ama yönetim hep orduda kaldı.

Seçilen siyasiler, yönetimi kendilerinde sandıklarında ordu devreye girip darbe yaptı.

Darbeler de bizim tuhaf cumhuriyetin bir “parçası” olarak kabul edildi.

Soğuk Savaş sırasında, Amerika Türkiye’yi Sovyetler’e karşı kullanmak istediği için bu düzenin sürmesinden yana çıktı.

Sonra dünya değişti.

Amerika değişti.

Avrupa değişti.

Türkiye’den talepleri değişti.

Ordu bunu kabul etmek istemedi.

Son darbesini 28 Şubat’ta yaptı.

2002’de zenginleşen muhafazakâr kesimlere dayanan, dünyanın desteğini arkasına almış AKP iktidarına karşı da darbe hazırlıklarını, girişimlerini, planlarını sürdürdüler.

Dünyaya öylesine kördüler ki hayatın değiştiğini fark etmediler, kendilerine olan güvenleri tamdı, hazırladıkları darbeleri kayıtlara geçirdiler.

Hayatın, zamanın, koşulların kendilerine verdiği mesajları anlamamakta direndiler.

Sonunda yakalandılar.

Halk artık darbelerden ve darbecilerden nefret ediyordu.

Kendi iradesinin iktidara gelmesini istiyordu.

Dünya da bunu destekliyordu.

Dün ilk kez muvazzaf bir orgeneral “darbe” hazırlıklarına karıştığı için tutuklandı.

Kenan Evren, darbe yaptığı için ifadeye çağrıldı.

Ordunun içindeki son cunta da şimdi temizleniyor.

Yeni bir çağ açılıyor.

Bu çarpık cumhuriyetin içinde hayat bulmuş bütün “çarpıklıklar” da temizlenecek, cumhuriyeti bu toplum yeniden kuracak.

İnsanların giyimine, diline, dinine, yaşamına karışılmayacak, karışmaya kalkan cezalandırılacak.

Kişilerin iradesinin değil, dünyayla uyum içinde yaşayacak bir toplumun iradesinin yönetime yansıyacağı bir dönem bu.

Diktatörlüğe heves etmek artık mümkün değil bu çağda, bunu da herkesin aklında tutmasında büyük fayda var.

Ahmet Altan

belki de ben yolumu kaybettim.

2011-05-22T16:02:00.002+03:00

Sormadan bulamadım
Belki de ben yolumu kaybettim
Okusam da söylemem adını
Çünkü ben seni suya hapsettim

Aşk diye diye kendim bile bile
Vazgeçtim derken yolu kaybettim
Ağlasam da söyleyemem derdimi
Çünkü ben seni suya hapsettim

güneş-uyku.

2011-05-22T15:19:00.002+03:00

Hiçbir bâtıl din, her gün ama her gün,
Ortalık ışımaya başlarken,
Kurt kuş uykuda iken,
İnsanı ayağa kaldırmaya cesaret edemez...

Sezai Karakoç

episode 14

2011-05-21T01:54:00.003+03:00

Leyla ile Mecnun bölüm 14 indir

edit: link güncellendi.

bu gece de budur.

2011-05-21T01:41:00.000+03:00

2011-05-18T23:00:00.000+03:00

Bana bakarak gülüşü, cennetin fragmanıydı sanki...

Murat Menteş

hay.

2011-05-18T00:34:00.002+03:00

-mış, -miş.

2011-05-17T14:49:00.000+03:00

''Canım. Seni görmek istiyordum kısacası. İnsan görmekle bile bazı şeylerin ağırlığına dayanabilir, avunabilir, hayal kurmaya devam edebilir. Sen anlamazsın tabi. Anlamak için insanın bazı eksik yönleri olmalı.''

Oğuz Atay / Tehlikeli Oyunlar'dan

hocam bu "anlamak" var ya şükredilecek birşeymiş. Allah'ın bir lütfuymuş. öyle herkese de nasib etmezmiş. hem eksiklik hem de güzellikmiş. ben diyenlerin yalancısıyım.

i.ö.

2011-05-16T23:10:00.000+03:00

beni artık kimseler arayıp da bulmasın
beyaz harmanilerin göklere açık sofrasında
yıktığım saltanatın dizinde inlediğim
aşkın en tabanında yattığım anlaşılmasın

.....

bu akşam okudum bu dizeleri.
okudum, tekrar okudum. dedim ki ben yazmışım bunu.
öyle ki.

Biyografi Atölyesi İhtisas Sempozyumu

2011-05-16T15:15:00.004+03:00

21 Mayıs 2011 Cumartesi
BSV - Vefa Salonu

1. Oturum
Güllü Yıldız - İki Eser Tek Müellif : Yusuf Suad'ın Siyer Telifleri

Allah bir mani vermezse orda olmayı çok istiyorum :)

episode 13

2011-05-16T11:34:00.002+03:00

Leyla ile Mecnun 13. bölüm indir ;)

izlediğim en güzel bölümlerden biriydi :)
favori sahne: ismail abi'nin sorgulanma sahnesi :))))

episode 10 - 11 - 12

2011-05-10T23:30:00.001+03:00

Leyla ile Mecnun bölüm 10 indir

Leyla ile Mecnun bölüm 11 indir

Leyla ile Mecnun bölüm 12 indir

saat 17:01

2011-05-10T17:01:00.003+03:00

Adamlar şimdi gitti.

Birşeyin olması için planlar kurarsın, düşünürsün. Kendince ayarlamalar yaparsın. Bu hafta boyunca tez hocamla perşembe yapmayı tasarladığım görüşme için çalışmaya çalıştım. En son dün Seher arayıp beni evine davet ettiğinde ve kızların onda toplanacağını söylediğinde beni affetmesini istedim. Perşembe görüşmem vardı ve bunun öncesi tek çalışma günüm salıydı. Çarşamba 5e kadar dersim vardı. Ama işler hiç de hesap ettiğim gibi gitmedi.

Bugün okuldan eve geldikten sonraki planım hazırlanıp hemen kütüphaneye gitmekti. Olmadı. Arızalanan kombimizi değiştirmeye karar veren ev sahibimiz adamlar yolladı. Ve ben o adamların başında 4 saati aşkın bir süre beklemek durumunda kaldım. Sıkıcıydı.

Balkonumuz sürgülü pencerelerle kapatılmış bir balkon. Orta büyüklükte, korunaklı. Bilenler bilir, sürekli olarak bir kuş çiftinin saldırısı altındaydık. Israrla kombimizin üzerine yuva yapmaya çalıştılar. Bir yıl boyunca hem de. Pencereleri kapalı tuttuk, yuvalarını tamamlamalarına fırsat vermeden attık, kızdık, konuştuk. Galip gelen onlar oldu. Bir gün eve geldiğimizde yuvanın alelacele yapılmış ve kuşun da yumurtlamış olduğunu görünce yapabileceğimiz tek şey artık pencereleri tamamen kapatamamak oldu. Civciv hayalleri kurduk, kuşla konuşmaya devam ettik. Ta ki bir enteresanlık farkedene kadar. Günler geçiyordu, yumurtaların sayısı bir artıyor bir azalıyor ama bir türlü civcivlerimize kavuşamıyorduk :p Sebep belliydi bana göre, bu kuş annelikten anlamıyordu. Abicim soğuk havalarda gidiyordu gelmiyordu, iki gün boyunca gelmediği oldu. Artık o yumurtalardan hayır beklenir mi? Öldü onlar. Bir rivayete göreyse ilk defa yumurtlayan acemi kuşlarda oluyormuş bu. Ne yapacağını bilemiyormuş vs. Hani kodlanıyodu bunlara ne yapacakları :p

Velhasılı kelam, kombinin değişmesi gündeme geldiğinde pek sevgili kuşumuz kimsenin aklına gelmedi. Ta ki bugün adamların gelmesini bekleyen ben, kombinin etrafındaki bir iki valizi balkonun diğer tarafına çekerken, yuvayı farkedene kadar. Bana göre yapılacak şey yine belliydi: yumurtalar yuvayla beraber bir gazetenin üzerine alınacak, tabi bundan önce kuşun kaçması sağlanacak sonra yuva emin ellerde beklerken kombi takılacak ve yuva yeni kombinin üzerine aynen alındığı gibi bırakılacak. Ama yine hesap etmediğim birşey vardı: yumurtalar soğuyacaktı. Şansımıza ne oldu? Kombiyi takmaya gelen ustalardan biri kuş uzmanı çıktı. Cidden adamın bi ton kuşu varmış. Durumu anlattım. Kuş enteresan bir şekilde belki adamları görmenin şaşkınlığıyla uçtu. Adamlardan biri yumurtaları indirdi. Toplam 4 yumurtanın 3ünün ölü olduğunu ve sadece bir tanesinin onun da düşük bir ihtimalle yaşadığını söyledi. Ve elimize tutuşturdu: "Bunu sıcak tutun, yoksa ölür" Sonraki yarım saat pek sevgili ev arakadaşımın avucunda bekleyen yumurta, fanla ısıtılmış pamuklu bir kumaşın arasında bir saat kadar daha bekledi. Kombi takılana kadar. Yaşar mı bilmem. Annecikleri ara ara geldi, balkon demirinde ustaları seyretti. Adamlar kombiyi takınca yumurtayı götürdüm, yanına bir ölmüş yumurta da katılarak yeni kombinin üzerine bırakıldı. Bir dakika öncesi itibarıyla anneleri de geldi, hiçbir şey olmamış gibi yeni kombimiz üzerindeki "kısmen yeni" yuvasına kuruluverdi.

Adamlar şimdi gitti. Giden zamanım için üzgünüm. Plan yapmak istemiyorum artık. Sıkıldım. Şu tez dalgası olmasa şuan ne kadar boş vakti olan ve ne kadar rahat bir insan olurdum kim bilir? Belki de olmazdım, bunu bile bilmiyorum.

Son ses dinleyeceksin. Dinlerken bağıra bağıra eşlik edeceksin.

2011-05-09T22:28:00.000+03:00

kaç sene geçmiştir bu şarkı çıkalı? deli gibi dinliyorum kaç gündür. hiç eskimemiş.
hissettiklerin eskimiyor çünkü.

Dersim dört dağ içinde

2011-05-09T11:04:00.003+03:00

çok severim bu türküyü...

en çok da...

"elin elimde olsun, kapı kapı dilenek.."

nasıl bir dua bu, nasıl bir istek...

Eksiklik Kendi Özümde - Erkan Oğur

2011-05-09T10:56:00.002+03:00

Bir nefescik söyleyeyim
Dinlemezsen neyleyeyim
Aşk deryasın boylayayım
Ummana dalmaya geldim

Aşk harmanında savruldum
Hem elendim, hem yoğruldum
Kazana girdim, kavruldum
Meydana yenmeye geldim

Ben Hakk'la oldum aşina
Kalmadı gönlümde nesne
Pervaneyim ateşine
Şem'ine yanmaya geldim

....

Her tip adam var memleketimde..

2011-05-08T16:19:00.007+03:00

Eski evimizin olduğu sokak alabildiğine yokuştu. Ama öyle böyle bir yokuş değil, nefes kesecek kadar dik. Hele yazsa, sıcaksa, duraklayıp molacıklar vermeden çıkılamayacak türden. Yorgun olduğum bir Üsküdar-Pendik dönüşünde -o aralar alışkanlık etmiştim- Pendik Köprüsü üzerinde bir taksi çevirdim ve bindim. Ev en fazla 10 dakika uzaklıktaydı ve ben max 4.5 tl veriyordum. Bazen küsüratlar değişiyordu sadece. Neyse bir taksi durdu. Adam bir taksi durağına bağlı çalışmıyordu, belliydi. Dışında durak adı, telefon numarası yoktu. Normalde bu tarz taksilere binmeyi pek sevmiyordum ama demek ki o gün köprü üzerindeki durakta taksi yoktu.

Taksiye bir kadın olarak binmenin tek başına bazı dezavantajaları var.

1. Gece geç vakit ise eğer pek güvenlikli bir durum olmayabilir. Geç bir vakitte tek başıma binmişliğim vâkidir ama pek de tercih edilir bir durum değil.

2. Taksiye binince insan gayri ihtiyari selam veriyor. Ama benim masum "Selamün Aleyküm"ümüme cevap vermeyen lütfen bağışlayınız "hödük" taksicilerle de karşılaşmadım değil. Yani kibarlık yoksunu bazı insanlar sinir bozabilir.

3. Adam muhabbet açmaya çalışır, konuşur, konuşur. Bazen sen de modunda olmazsın, sussa diye bakarsın adama ama nafile.

4. Bu sonuncusu da hikayemle ilgili. Tek başınasın, kadınsın. Yani adama göre "kandırılabilir" bir kişisin sen. Yani ben buna ne anlatsam yer bu. Kadın ya. Bu araba muhabbetinden, yol tarifinden, para hesabından çakmaz bu. Gece tarifesi açsam bakmaz, anlamaz bu.

Bizzat yaşadım diyorum. O sıralarda henüz gece-gündüz tarife ayrımı vardı. Adama "Neden gece tarifesi açık?" dedim biner binmez. Adam ısrarla "Hayır açık değil." diyor. Tepem atmıştı. "Sizce ben görmüyor muyum?" dedim. O yolu sürekli kullandığımı ve vereceğim parayı bildiğimi söyledim. Ki daha yolu yarılamamıza rağmen benim normalde vereceğim parayı çoktan aşmıştık. Bu sefer adam "Ben haram lokma yer miyim abla. Sen ne kadar veriyorsan ver, fazlasını istemem, biz de müslümanız" moduna girdi.

Tabi şunu belirtmek lazım, durağa bağlı çalışan taksilerde olumsuz durumlar ciddi oranda azalıyor. Ama her zaman bekleyemiyorsun, taksi seçemiyorsun acelen varsa..

Parantez bitti, hikayeme devam :) Evin önünde durduk. Taksimetreye baktım, 3.95 gibi birşey yazıyordu, şimdi küsürat tam aklımda değil. Yani 4 verirsin de üstünü almazsın cinsinden. Taksimetreyi görmeme rağmen gayri ihtiyari cüzdanımı karıştırken başım önümde sordum:

-Borcum ne kadar?

-(elini taksimetreyi görmemem için vites kolunun üzerine koyarak) 4 buçuk abla.

Bu durumda yapılacak iki şey var. Birincisi adama haram ederek parayı vermek. İkincisini seçtim.

- Orda öyle yazmıyor ama?

- Tamam abla tamam, ver işte ne vereceksen..

Bak sen, bi de sinir yaptı bana iyi mi. Parayı verip üzerini beklemeden indim. Kötü olan, adamın 50 kuruşa tamah etmesi. Nasıl çocuklarının boğazından geçirecek o 50 kuruşu. Beni fakir etmez, onu zengin. Yazık.

oku bakalım nedir?

2011-05-07T00:32:00.001+03:00

- saplantılısın.
- ne güzel söyledin. saplantılıyım ben. ... biz senle hep kavga ederiz. mutsuz oluruz biz senle.
- mutsuz olalım. ne var? biz de mutsuz oluruz. ben seninle mutsuzluğa da varım.

alıntıdır. gerçek kişi ya da kurumlarla ilgisi yoktur. tamamen kurgudur. bunu demek cesaretini kim gösterebilir ki zaten? tabi ki kurmacadır. hayat riske edilecek kadar basit bişey midir? düzen bozulmaz. istikrar, güven önemlidir. adım atmak zor iştir. en iyisi yerinde kalmaktır.

GIOVANNI MARRADI - La Boheme

2011-05-06T20:44:00.002+03:00

İtalya'da doğmuş, Lübnan'da büyümüş, Amerika'da yaşayan bir piyanistmiş kendisi.

Sitesi: http://www.giovanni.com

şarkılarını çok sevdim..

söz.

2011-05-06T00:26:00.001+03:00

"var gücümle hayal kuruyordum. hayale öyle dalıyordum ki, konuşmaya bile zaman kalmıyordu. bundan, benim insan sevmez olduğum anlamını çıkardılar."

dostoyevski

"Türkiye Cumhuriyeti bir din devleti olarak kurulmuştur, laik bir devlet olarak değil" - İsmail Kara röportaj IV

2011-05-03T23:46:00.002+03:00

7 Temmuz 2008 tarihli yine Star gazetesi ve Halime Kökçe imzalı röportaj. Hoca Star gazetesine ne kadar çok malumat vermiş.

Diyanet, din eğitimi, Türkiye Cumhuriyeti’nin laik yapısı, demokrasiye geçiş süreci ve dinin siyasi kutuplaşma konusu edilmesi, bugün hala ve şiddetlenerek tartışılmaya devam edilen konular. Prof. Dr. İsmail Kara yeni kitabı ‘Cumhuriyet Türkiyesi’nde Bir Mesele Olarak İslam’da, tüm bunları Cumhuriyet tarihinden başlayarak, arşivlediği belgelerle tahlil ediyor ve ‘sorunlarımızı çözememe sebebimiz, din meselesinin entelektüel bir tartışmanın konusu olmaktan çıkarılmasıdır’ diyor.

SON kitabınızda, Türkiye’de din mevzusunun entelektüel bir tartışma konusu olmadığını söylüyorsunuz. ‘60’lara kadar aydın, bürokrat, sivil herkesin hayatında din, entelektüel bir tartışmanın konusuydu daha sonra ise siyaseten bir kesime hasredildi’ şeklinde bir tespitiniz var. Din mevzusunun bugün hala bir kutuplaşma konusu olmasının kökenleri nereye dayanıyor?
Aslında bizim dinle problemli hale gelişimiz Osmanlı modernleşmesinin başlarına kadar uzanır. Bu anlaşılır bir şeydir. Felsefi olarak modernleşme dediğimiz hadisenin dinle problemli olan bir tarafı var. Cumhuriyet inkıláplarıyla bu problemli hal daha da katmerlendi. Buna rağmen 1960 İhtilaline kadar Türkiye’de din herkesin meselesiydi.

Ne şekilde tartışılıyordu?

Aslında tartışma yoktu. Zaten 1946’ya kadar din merkezli bir tartışma yürütmek söz konusu değildi. Türkiye’de din meselesini tartışmak 2. Dünya Savaşı sonrası şartlarında yeniden gündeme geldi ve bunu Ankara gündeme getirdi, politik gerekçelerle ve biraz da tek parti yıllarının mantığını tadil ve tashih etmek için. Siyasi merkez bu şekilde kendisini bir basamak yukarıya çıkarmış oldu. 60 İhtilali ve peşi sıra bütün ihtilaller din meselesini düşman bir hane olarak gösterdi. İki veya üç düşman haneden biri irticaydı. Tarife bakarsanız irtica; devleti ele geçirmeye çalışan din merkezli siyasi hareketlerdir. Oysa kesinlikle bu değildir. Din meselesini dar bir dairenin içine hapsetmek için kasıtlı olarak yapılmış bir tanımlamadır bu. İrtica aslında en geniş manasıyla dindir.

Demokrat Parti’nin ‘irtica’yla ilişkisi nasıldı?

Demokrat Parti’nin irticayla ne alakası olabilir. Bütün üst yönetici zümresi zaten Halk Partili’ydi.

DP’nin dinle işi yoktu

Çok partili hayata geçişi mümkün kılan biraz da din meselesine mesafeli yaklaşma teminatı mıydı? Atatürk ve Cumhuriyet ideolojisinin korunup kollanacağı taahhüdü....
Bu çerçevede siyasi olarak gizli bir anlaşma var mı? Varsa da bu yadırganacak bir şey değil. Fakat şöyle bir anekdot var, kitapta da zikrediyorum; Sabri Sayar adında bir akademisyen 1967 yılında hususi bir sohbette İnönü’ye diyor ki: ‘Durup dururken niçin demokrasiye geçtiniz?’ İnönü’nün verdiği cevap çok enteresan; ‘Sadece laiklik politikalarının tutup tutmadığını denemek istedim.’

Bu siyasi bir cevap değil mi?
Olabilir fakat bunun bence doğru bir tarafı da var: 1944-50 yılları arasında DP iktidara gelmeden önce Halk Partisi’nin yani Cumhuriyet ideolojisini kuran takımın laiklikle ilgili yaptığı bütün tashih ve düzenlemeler, o gün bugün hakim çizgi olagelmiştir. Yani imam hatip okullarının, ilahiyat fakültesinin açılması, din derslerinin konması, hacca izin verilmesi vs. bütün bu düzenlemeler Demokrat Parti iktidara gelmeden önce yapılmıştır. Demokrat Partiye lütfen bırakılan ezanın asli haline dönüştürülmesidir.

Erbakan da değişti

Demokrat Parti’nin din meselesiyle bir işi yoksa dindar halkın teveccühünü nasıl kazandı?
Çok partili hayata geçiş ister istemez Türk toplumunun tabii unsurlarını harekete geçirmiştir. Seçimler halkın tercihlerini, Müslümanlığı daha bir görünür hale getiriyor. Bu demokrasinin tabiatında olan bir şey. Türk halkı siyasi merkezle çatışmayı sevmez. Fakat önü açıldığı zaman bunu da sonuna kadar kullanıyor. Demokratikleşme bu kapıyı araladığı zaman buradan giriyor ve dönüştürüyor. Türk halkı Demokrat Parti’yi de dönüştürmüştür, Adalet Partisini de dönüştürmüştür, Erbakan’ı da...

Necmettin Erbakan nasıl bir dönüşüm geçirdi?
Erbakan, Adalet Partisi benzeri bir parti kurmak istiyordu. Halk onu bu noktada değiştirdi ve dönüştürdü.

Sadece bu mu dönüştürdü Erbakan’ı?
Değil tabii. 60 İhtilaliyle birlikte din meselesi parçalı bir hal aldı. Bir taraftan Türkiye’deki dini gruplar ve dini algılama biçimleri birbirinden uzaklaşmaya başladı, Mısır ve Pakistan’dan gelen tercüme hareketleri ile Türkiye’deki halkın Müslümanlığını pek benimsemeyen daha aktif bir din anlayışı devreye girdi ve 69-70 yılında ise ilk defa din merkezli bir politika yapılmasının önü açıldı.

CHP bugün ismiyle yaşayan bir parti, DP çizgisinde partiler de var; bu iki çizginin dinle ilişkisini birbirinden ayıran temel şey nedir?
Aslında Demokrat Parti’nin siyaseti yapan unsurları Halk Partisi’ndendir. Yani dine yaklaşımları arasında esasta bir fark yoktur. Ama istisnalar var tabii. Tevfik İleri gibi bir adam var.

‘Dinin siyasete alet edilmesi’ bir söylem olarak ilk ne zaman kullanılmaya başlandı?
Dinin siyasete alet edilmesinin (bu şekliyle değil ama ‘irtica’ şekliyle) tarihi 1908’dir. Ama hususen 31 Mart hadisesidir irtica edebiyatını ve dolayısıyla din-siyaset çatışmasını gündeme getiren. Cumhuriyet devri açısında da Demokrat Parti çok geç bir tarihtir. Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, sadece tüzüğünde dine saygılı olacağına dair bir ibare kullandığı için irtica ile suçlanmış ve kapatılmıştır. 1926 İzmir suikastı probleminin de kaynağı budur.

Başta laik değildik

Ya Serbest Cumhuriyet Fırkası?
Onların da irticayla hiçbir alakası yoktur. Fethi Okyar’ın Mustafa Kemal Paşa’dan İsmet İnönü’den ne farkı var? Hatta onlardan daha liberal, programı itibariyle dinle irtibatı onlardan daha zayıf. Fakat ortaya çıkar çıkmaz halktaki karşılığı dinin hareketlenmesi olarak gözüküyor. Unutmayınız ki Adnan Menderes ilk siyasi deneyimlerini bu partide yaşamıştır.

Osmanlı modernleşme hareketinden bahsettiniz. Cumhuriyet ideolojisinin modernleşme projesi de dinileşme etkisi taşıyor. Bu ikisi arasındaki farkı nasıl netleştirebiliriz?
Osmanlı modernleşmesi hem niyet hem netice olarak Müslüman kalmayı öne çıkararak modern dünyaya nasıl adapte olabileceğinin peşinde oldu. Cumhuriyetin ilk yılları da yani 1923-24 yılları da böyle geçmişti. Bu açıdan Türkiye Cumhuriyeti’nin bir din devleti olarak kurulduğunu söyleyebiliriz; zaten Anayasa’da Türkiye’nin dini İslam’dır ibaresi var. Bu ibare ancak 1928’de anayasadan çıkacaktır. Bugün cumhuriyetin olmazsa olmaz şartlarından biri olarak zikredilen laiklik 1937’de Anayasaya girdi. Yani cumhuriyet, laiklik ilkesi olmadan kuruldu. Cumhuriyet’in, Osmanlı modernleşmesinin bu din öncelikli tercihinden vazgeçiş tarihi 3 Mart 1924’tür. Yani halifeliğin kaldırılması. Türkiye’nin Müslüman kalarak modernleşmesi diye deklare ettiği bir şey artık olmayacaktır.

Neden öyle? Mesela Atatürk’ün Balıkesir hutbesini okuyunca bugünkü din álimlerine taş çıkartacak bir donanım ve üslup görüyorsunuz. O Atatürk gidiyor başka bir Atatürk mü geliyor? Konjonktürle mi açıklayacağız yoksa Kurtuluş Savaşı süreciyle ilgili bir takiyye mi bu?
Bu konuda iki fikir var. Yaygın olanı; Cumhuriyeti kuran kadronun aklında aslında laik bir Türkiye vardı ama realist bir politika takip ederek belli bir tarihe kadar bunu dini bir çerçevede götürdüler. Milli mücadelenin söylemi hilafetçi ve İslam birlikçi bir söylemdir, bu çok açık. İkinci yorum; aslında Cumhuriyeti kuran kadro elbette Osmanlı modernistlerinden biraz daha ileride bir modernleşme fikrine sahipti. Fakat Lozan müzakerelerine kadar bu kadronun kafasında 3 Mart 1924 tarihinde yaptıkları yoktu.

Sizce hangisi daha muhtemel?
Ben ikinci yoruma katılıyorum. Cumhuriyeti kuran kadronun din konusunda radikal düzenlemeler yapmak zorunda kalışını Lozan’a ilişkilendirmek doğru bir yaklaşım. En azından bu konuşulabilirse, Türkiye’de olup bitenleri açıklayabilecek şeylere ulaşabiliriz. Çok enteresan şeyler var; 3 Mart 1924 düzenlemelerini çok radikal düzenlemeler olarak zikrediyoruz, gerçekten öyle fakat buradaki düzenlemeye baktığımız zaman Ankara’nın kasıtlı olarak kendisine geri dönüşü mümkün kılan bir hareket alanı bıraktığını görüyoruz.

Atatürk takiyye yapmadı

Ankara halifeliğe dönüş kapısını mı açık tutmak istiyordu?

Bence öyle. Çünkü halifeliği öyle bir ilga ediyor ki, ‘Halifelik Meclis fikrinde vardır’ diyor, medreseleri kanunla kapatmıyor, Maarif Vekáleti’ne kapattırıyor. Yani geri dönüş imkánlarını hesaba katıyor. 1934’te yılında Ayasofya müze haline getiriliyor. Fakat Ayasofya’nın imamlık kadrosu bugün hala devam ediyor. Daha ilginci; 1925’te Hamdullah Suphi Tanrıöver bakanlar kurulu toplantısında, ‘Türbelerin tekkelerin kapalı olması dolayısıyla talebelere Osmanlı devletinin padişahlarının türbelerini gezdiremiyoruz’ diyor. Mustafa Kemal Paşa lafın nereye gideceğini biliyor, ‘10 yıl bu böyle devam edecek, ondan sonra gel, entarini giy, istediğin tekkeye şeyh ol’ diyor.

Müstehzi bir ifade sanki...
Kimi yorumcular da öyle diyor, ‘Hamdullah Suphi’yi atlatmak için demiştir, 10 yıl sonra kim öle kim kala.’ Acaba böyle mi yoksa geri dönüş kapılarının bir işareti mi bu? Bence bu kurucu kadronun bildiği bu gizli niyetler 2. Dünya Savaşı sonrası şartlarda belki de biraz İnönü’nün siyaset etme üslubuyla alakalı olarak artık kesin ve geri dönüşü imkánsız bir hal kazanacaktır. İnönü’nün Sabri Sayarı’ya söylediği ‘Laiklik tuttu mu tutmadı mı, bunu denemek istedik’ cümlesini de bütün ironisiyle birlikte bu çerçevede tekrar mütalaa edebiliriz.

İslam ile laiklik varlık düzlemleri olarak birbirinin muadili iki şey değil. Buna rağmen bu tartışma ciddi bir kutuplaşmaya doğru gidiyor. Neden böyle?
Türkiye’nin yeni bir vatandaş tipi ortaya çıkarmasının tarihi Tanzimat Fermanı’na kadar gidiyor. Cumhuriyet bu sürecin devamıdır. Gayrimüslim unsurların sınırlarımızın dışında kalması veya gönderilmesi ile birlikte daha homojen bir nüfus yapısına intikal etmiştir ve daha Müslümanlaşmıştır.

Din-inkıláp el ele

Daha homojen ve Sünni mi hatta?
Büyük ölçüde Sünni. Devletin tercih ettiği din yorumu mezhep, meşrep, tarikat farklılıklarını din içerisinde bir bölünme olarak gören ve dolayısıyla dinin de tek tipleşmesini ve kendi içindeki bölünmüşlüklerini ortadan kaldırmasını talep eden bir din anlayışıdır. Onun için burada problem vatandaşlıkla alakalı bir şey değildir. Türkiye’nin laiklik tecrübesinde siyasi merkez ‘Türk devletinin dini yoktur’ şeklinde bir cümle hiçbir zaman kullanmamıştır. Bu çok enteresan değil mi? Niçin?

Diyanet diye bir kurum var zaten...
Burada önemli olan şu: Türkiye’de Türk devletinin dini yoktur, cümlesinin toplumun hafızasında hiçbir karşılığı yoktur. Hatta Türk devletinin dini yoktur, dediğiniz zaman bu, vatandaşın kafasında devlet yoktur manasına gelecektir. Buna, Ankara bugün bile hassasiyet göstermektedir.

Peki ‘dini inkılábın emrine vererek bir laikleştirme ya da modernleşme’ projesi yürütülseydi sonuç nasıl olurdu?
Soğukkanlı bir şekilde bakarsak siyaset yapan insanlar için zaten din siyaset için kullanılacak bir araçtır. Yani siyasetçilerin meseleye bu şekilde bakmasında çok da yadırganacak bir taraf yok. Önemli olan şu: Türkiye’de reel şartları gözetmek zorunda olan siyasetçilerin dışında, aydınların, üniversitenin din meselesine yaklaşımı Türkiye’nin tarihi ve aktüel şartlarını hesaba katarak gelişseydi biz bugün nasıl bir din ve laiklik, İslam ve laiklik yorumu manzarası veya birikimiyle karşı karşıya olacaktık. Cumhuriyet tarihi boyunca olup biten şeyler bugün geldiği nokta itibarıyla Türkiye’yi taşıyacak bir kapasiteye sahip değil. Laikliği savunalım ama bu öyle bir laiklik olsun ki Türkiye’yi taşıyabilsin, anlayabilsin. Türkiye dinle ilgili meselelerini çözemiyor. Bu, mevcut uygulamaların Türkiye’yi taşımadığının en bariz göstergesi. Türkiye’de 70’li yıllardaki radikal dini hareketlerin, din-siyaset, din-toplum çerçevesinde söylediklerinin de Türkiye’yi taşıma imkán ve ihtimali yoktu. Farklı fikirlere sahip olabiliriz. Ama söylediğimiz şeyin Türkiye’ye tekabül eden bir tarafı yoksa bizi kim niye dinlesin?

Asker de farkında

Sizin ortaya çıkardığınız bir tarihi belge var. 27 Mayıs askeri darbesinin birinci yıldönümünde Milli Birlik Komitesi halkın desteğini kazanmak için hazırlattığı ‘27 Mayıs inkılábının önemi hakkında’ başlıklı bu hutbede Demokrat Partililerin dünyada ve ahirette cezalarını çekeceği öne sürülüyor. Geçen haftalarda kamuoyuna yansıyan bir belge de TSK’nın ‘askerin motivasyonu için dinin önemine’ vurgu yaptığı görülüyordu. Dinin bu denli siyasetin hizmetine koşulması siyaset açısından reel şartların gereği mi?
Diyanet İşleri Başkanlığı, Müslümanların işlerine değil devletin din işlerine bakar. İlahiyat Fakülteleri de böyledir. Bu Türkiye’nin bir gerçeğidir. Türkiye’yi taşıyıp taşıyamayacağı problemine intikal ettiğimiz zaman bu çok ciddi ve sıkıntı verici bir problemdir. Bunun zemin ve kaynağı, Türkiye’de din olmadığı zaman devlet fikrini tesis ve toplumu ayakta tutma imkánının ortadan kalkacağının bilinmesidir. Buna asker de dáhildir.

Türkiye’nin İslamileştiği ve muhafazakárlaştığına dair bir kanaat var. Sizce de böyle mi?
Hangi muhafazakárlık? Türkiye’de muhafazakárlaşmak dindarlaşmak demektir yani bir İngiliz ve Fransız muhafazakárlığından bahsetmiyoruz. Muhafazakárlıktan kasıt dindarlaşmaksa bu doğrudur. Fakat bu modernleşme ile çatışan bir unsur değildir. Türkiye’de muhafazakárlaşan ve dindarlaşan kesim ‘bayağılaşmak’ boyutu da olmak şartıyla modernleşen bir karaktere sahiptir. Modernleşme hadisesi aynı zamanda bir tür dinileşme olarak bizim bütün modernleşme tarihimiz içinde cereyan etmiştir. Osmanlı topraklarında ve büyük ölçüde İslam dünyasında modernleşme, dinin içinde meşrulaştırılmış ve bu yolla halka kabul ettirilmiştir.

Diyanet’in misyonu dini tektipleştirmektir

‘Türkiye’de teknik manada din eğitimi yok’ diyorsunuz. Mevcut din eğitimini ne diye adlandırıyorsunuz?
Laik eğitim içerisindeki din eğitimidir. Buna imam hatipler de ilahiyat fakülteleri de dahil. Türkiye’de özel üniversitelerin ilahiyat fakültesi açma hakkı yoktur. Her türlü meslek özel okulu vardır ama imam hatip okulu özel okul olarak açılamaz. Daha enteresan bir şey daha var: Türkiye’nin denkliğini tanımadığı tek fakülte ilahiyat fakültesidir. Mesela Harvard’da ilahiyat eğitimi almış kişinin diploması burada geçmez.

Teknik manada din eğitimi...
Dinin mantığı içerisinde ve netice itibariyle dindar bir kafa yapısı ile yapılan din eğitimidir.

Diyanet’in devlet içindeki varlığını doğru buluyor musunuz?
Evet, Diyanetin devletin içinde muhafaza edilmesi bence doğru bir tercihtir.

Cemaatlere devredilebilirdi?
Edebilirdi ama etmedi mi? Tam tersine cemaatleri zayıflattı ve kontrol altında tuttu.

Cemaatlere devretseydi daha özgür bir dini hayat söz konusu olmaz mıydı?
Türkiye’de cemaat yok ki, gayrimüslimlere mi devredecek?

Gayrimüslimleri kastetmediğimi biliyorsunuz. Kitabınızda var bu tartışma. CHP’nin 1947’den sonra dillendirdiği bir öneri.
‘Batıda laiklik böyledir’ diye tartışılıyor. Diyorlar ki biz laikiz ama din işleri devletin vesayeti altında. Böyle laiklik olmaz diyorlar. Türkiye’de bugün Diyaneti devletin çatısı altında olmaktan çıkaralım gibi bir cümleyi bir siyasi parti tüzüğüne koysa bu kapatma sebebidir. Sırf bu yüzden iki parti kapatılmıştır.

Alevilik Türkiye’nin meselesi gibi tartışılmıyor

Diyanet, dinin tektipleşrilmesi misyonu üstlenmiş bir kurum. Bu durumda Alevilikle ilgili bir açılıma yakın durma ihtimali ne?

Diyanet Sünniliğin temsilcisi değildir. Bütün tarih boyunca Diyanet, namazında niyazında olan Alevi köylerine ve Alevi vatandaşlarına Sünnilere hizmet verdiği gibi bir hizmet vermiştir.

Sünnilere verdiği gibi, Alevilerin istediği gibi değil.

Sünnilere hizmet vermek diye bir hukuki ve siyasi statüsü de yok zaten. Ayrıca bugün Alevilik sadece Türkiye’nin meselesi değildir. Özellikle Fransa ve Almanya’nın yarım asırdır siyasi ve akademik çalışmalarla beslediği bir programdır.

Bu, Aleviliği Türkiye’nin problemi olmaktan çıkarmaz ki...
Tabii ki. Fakat şu anda Diyanet ve devlete dayatılmak istenen şey, Aleviliğin ayrı bir din olarak kabul edilmesidir.

Mardin ve Göle meseleyi çarpıtıyor

Şerif Mardin ‘mahalle baskısı’nı anlattığı konuşmasında imam-öğretmen ikileminden bahsetti ve imamın öğretmeni yendiğini söyledi. Bunun üzerine Nilüfer Göle ‘Artık imamın kızı öğretmen olmak istiyor’ dedi. Sizin babanız çok değerli bir Cumhuriyet imamıydı. Sizce de durum böyle mi?
Mardin’in de Nilüfer Göle’nin de esas meseleyi saptırmak için bu cümleyi kurduklarını söylememiz lazım. Şerif Mardin bir müddetten beri önceki soğukkanlılığını bir tarafa bırakarak Türkiye’de dinin açık bir tehlike olduğunu dile getirmeye başladı. ‘İmam öğretmene galiptir’ sözlerini bunun göstergesi. Türkiye’de bu açıklama biçiminin tekabül ettiği hiçbir şey yok, mecaz olarak bile. Bence bunlar Türkiye’de din meselesini tartışmanın önünü tıkayan parlak fakat Türk toplumunu açıklamayan ifadelerdir. Yani Türkiye’de bir imam-öğretmen çatışması ve bunun neticesinde galip gelen taraf diye bir şey olmamıştır.

Star Gazetesi - 7 Temmuz 2008

"Türkiye'de sosyal bilimciler ilkokul düzeyinde ilmihal bilgisine bile sahip değiller!" - İsmail Kara röportaj III

2011-05-03T23:04:00.007+03:00

03.03.2008 tarihli Zaman gazetesinin Pazar eki için Önder Deligöz tarafından hazırlanmış bir röportaj.

Rüyamla örtüşen tarafı var bu yazının, İsmail Kara ve Zaman gazetesi.

Denilir ki Hoca, talebelerinin kendisini rüyada görmesini önemsermiş. Rüyasını hocaya anlatan arkadaşımın yalancısıyım. Talebesiyim diyemem tabi ama anlatsam mı ki? :)

Cumhuriyet tarihinin en çok konuşulan, tartışılan hatta çatışılan konusu din meselesi. Halkının yüzde 99'u Müslüman olan bir ülkenin siyasî tarihinde İslam, bir 'mesele' durumunda.
Peki, yüzyıllara dayanan toplum yapısına rağmen bu çatışmalar neden yaşanıyor? İşte bu sorunu 'Cumhuriyet Türkiye'sinde Bir Mesele Olarak İslam' kitabını hazırlayan Prof. Dr. İsmail Kara ile konuştuk.

Türkiye'de sosyal bilimciler ilkokul düzeyinde ilmihal bilgisine bile sahip değiller.

Kuruluşundan günümüze kadar tek parti dönemiyle, askerî darbeleriyle, çatışmalarıyla kısa ama yoğun bir tarihi var Cumhuriyet'imizin. Bu kısa tarihin en çok tartışılan meselesi ise İslam oldu yıllarca. Peki, halkının neredeyse tamamı Müslüman olan ülkede İslam neden 'mesele'dir? İşte bu sorulara cevap Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. İsmail Kara'dan geliyor. Prof. Kara, geçtiğimiz günlerde 'Cumhuriyet Türkiye'sinde Bir Mesele Olarak İslam' adlı bir kitap çıkardı. Kitapta, Osmanlı'nın son dönemlerinde başlayıp Cumhuriyet'in ilk yıllarında katmerleşen İslam meselesi üzerinden ülkede yaşanan dönüşümü anlatıyor. Kara, "Eğer Türkiye kurucu ve yaşatıcı biricik unsuru olarak din ve İslam'la olan ilişkisini dünyanın yeni şartlarında ve tedavüle giren yeni kavramlarla bir daha kurmak ve anlamak peşinde ise en zıt fikirler dahil olmak üzere her şey ciddiye alınabilir, her tartışmaya katlanılabilir." diyor. Prof. Kara ile İslam'ın Cumhuriyet tarihi boyunca nerden tartışma konusu olduğunu, aydınların neden İslam'dan uzak durduğunu, neden din alanında güvenilir fikir adamlarının yetişmediğini konuştuk.

Kitabın adı Cumhuriyet Türkiye'sinde bir mesele olarak İslam. Yüzde 99'unu Müslümanların oluşturduğu bir ülkenin Cumhuriyet tarihinde İslam, neden bir mesele olarak karşımıza çıkıyor? Büyük bir tezat değil midir bu?

İslam'ın bizim topraklarımızda bir mesele oluşu kesinlikle Cumhuriyet'le başlamıyor. Dinin problem haline gelmesi Osmanlı modernleşmesi tarihine kadar çok rahatlıkla gidebilecek bir sorundur. Modernleşme dediğimiz hadisenin, felsefi olarak dinle çatışan problemli bir tarafı var. İrtica edebiyatı 31 Mart'a dayanıyor. Cumhuriyet'ten kaç yıl önce. Fakat Cumhuriyet döneminde bu problemin katmerleştiğini söylememiz lazım. Katmerleşiyor, derinleşiyor ve kuşattığı alan gittikçe genişliyor. Kitabın adında kullandığım 'mesele' çift anlamlı. Bir tarafı hakikaten İslam Türkiye'de bir problem. Bir diğer anlamı da Türkiye'de din devlet, din toplum, din birey ilişkileri söz konusu olduğu zaman da İslam'ın meseleleri var her alanda. Kitap adı olarak uzun bir ad ama yapılacak bir şey yok.

Kitabın kapağında tarihî bir cami, Türk ve Avrupa Birliği bayrağını bir arada gösteren bir fotoğraf kullanılmış. Anlamı nedir bu fotoğrafın?

Yabancı bir fotoğrafçının çalışması bu. Nuruosmaniye Camii orası. Aslında caminin de bir özelliği var. Bu camii ilk modern Osmanlı mimarisi camilerinden biridir. Bu fotoğrafı Zaman Gazetesi'nde görür görmez kestim. Kitabın basılacağı sırada da gazeteden rica edip aldım. AP muhabiri bunu çeken. Bu fotoğraf meseleye başlama açısından çok anlamlı. Çünkü tahmin ediyorum ki bu fotoğrafı gören insanların çoğu güzel bir şey görmüş hissi içerisinde oluyorlar. Cami, dalgalanan Türk bayrağı ve Avrupa flaması. Din, millet ve medeniyet. Harika. Hâlbuki ben diyorum ki insanlar biraz hafızalarını canlandırsalar bu fotoğrafı tedirginlik verici bir fotoğraf olarak da görebilirler. Bu fotoğrafın tedirginlik verici tarafını herkes örtmeye çalışıyor.

Nedir tedirginlik verici tarafı?

Bu fotoğraf, Türkiye'ye İslam'a ve Osmanlı'ya karşı oluşmuş olan Avrupa'yı temsil eden bir simgenin Türk ve Müslümanlığı temsil eden iki büyük simgenin yanına rahatlıkla dahil olabilmesidir. Yaşı müsait olanlar 20-30 yıl öncesine gitsinler. Bu fotoğrafı 60'larda 70'lerde görselerdi bugünün İslamcıları, milliyetçileri, solcuları kesinlikle tedirgin olacaklardı. Bugün ise bir rahatlık bir inşirah duyuyorlar. Fotoğraf bu paradoksu vermesi açısından anlamlı.

Kitapta meselenin en önemli sebeplerinden biri olarak din adına fikir adamlarının, filozofların yetişmemesinden bahsediyorsunuz? Zaten allanıp pullanıp din âlimi olarak önümüze konan kişileri magazin programlarının aranan aktörleri. Neden din alanında fikir adamı yetişmemiş veya yetişmiyor? İdeolojinin topluma hükmetme, yön verme arzusunun bir ayağı da bu mu?

Birçok sebebi var. Fakat en belirgin sebebi İslamiyet'in Türkiye için varoluşsal ehemmiyetinin yeteri kadar kavranamayışıyla alakalıdır. Siyasi merkez zaten 1924'ten beri daha çok dinin olumsuz etkileriyle ilgileniyor. Kısmen de alt düzeyde toplumu taşıyabilecek bir unsur olarak dinden istifade etmeye çalışıyor. Fakat bu hiçbir zaman derinliği olan bir yaklaşım tarzı değil. Bu ister istemez Türkiye'de tavrını cumhuriyet ideolojisinden yana koymuş politikacıların, aydınların, gazetecilerin din konusundaki bilgilenme ve yorum düzeylerinin zayıf kalışına sebep oluyor. Örneğin Türkiye'de din konusuyla en çok ilgilenen sosyal bilimcidir Şerif Mardin. Ama din konusundaki bilgileri açısından bir teraziye vurursanız, Batı'daki İslamoloji çalışan, şarkiyat çalışan akademisyenlere göre fevkalade zayıf bir portre ortaya çıkar. Din konusundaki bilgisi fevkalade zayıftır. İslami ilimlere vukufiyeti hemen hiç yoktur. Osmanlıcası 19. yüzyıldan geriye gitmez. Nakşibendilik hakkında yazdıkları sıradandır. Bir de siyasi merkezin din politikalarıyla, dine yaklaşımıyla problemi olan grupların diyelim ki Müslüman akademisyenlerin, İslamî fikir adamlarının, İslami düşünce sahiplerinin performansı da yüksek değildir. Bunun da ana sebebi bu grubun siyasi merkez karşıtlığıyla kendini konumlandırmış olması. Yani esas konumlandığı yer ona karşı çıkmaktır. Dolayısıyla kendisini pasif duruma yerleştirmiş oluyor. Çünkü karşıdakine göre tavır belirliyor. Bu da onun din İslam konusunda Türkiye'nin uzak yakın tarihini ve bugünkü şartları da hesaba katarak ciddi, derin yorumlar yapmasının önünü tıkıyor. Türkiye'de laikliği savunanların da laikliğe karşı çıkanların da bu konudaki performansları çok düşüktür.

Şerif Mardin örneği üzerinden özellikle sosyal bilimcilerin dini bilgisinin zayıflığından bahsettiniz. Fakat özellikle son dönemde pek çok sosyal bilimci başta başörtüsü ve dindarlık olmak üzere dini konular üzerine alan araştırmaları yapıp yayınladı. Güvenilirlik problemiyle karşı karşıyayız o zaman.

Başörtüsü, dindarlık ve siyasal İslam üzerine kamuoyu yoklamaları yapan, aynı zamanda Türkiye'nin en itibarlı üniversitelerinde hoca olan kişilerin cuma namazının cemaatle kılınmasının mecburi olduğu bilgisine sahip olmadıklarını, hazırladıkları kamuoyu araştırması kitaplarında gördük. Yani ilkokul düzeyinde ilmihal bilgisine sahip değiller. Böyle biri Türkiye'de dinin hareketleri konusunda kamuoyu yoklaması yapsa bu araştırma ne kadar güvenilir olur?

O zaman meseleye sunulacak çözüm önerilerinden belki de en önemlisi şahsi tercihleri ne olursa olsun dini bilgiye sahip fikir ve bilim adamlarının yetiştirilmesidir herhalde...

Bunun ciddiyet kazanabilmesi için bir defa şurada anlaşabilmemiz lazım. Din ve İslam, kişilerin Müslüman olup olmamalarından bağımsız olarak, Türkiye için olmazsa olmaz bir özelliğe sahiptir. Dinle alakalı olmayan hiçbir mesele yoktur. İster dindar olun ister olmayın Türkiye'de din meselesini ciddiye almadan ne akademik çalışma, ne siyaset ne de uluslar arası ilişkiler mesafe kat edemez. Bunu siyasi merkez, açıkça dile getiremez. Bunu anlıyoruz. Siyasetçiler bunu üstü kapalı olarak götürmek zorundalar. Fakat akademisyenler, fikir adamları, sanatçılar, bu konuda siyasetçiler gibi davranmak zorunda değiller. Bu konuyu çok daha ciddi ele almak mecburiyetindeler. Kendi ülkelerinde olanları anlamak ve yorumlamak için. Kendisinin dindar olup olmaması ayrı bir bahis. Bu bakımdan Türkiye bütün gruplar itibarıyla zafiyet içerisindedir.

Cumhuriyet ideolojisi, dinle arasını tamamen açmış değil!

Peki aydınlar neden dine soğuk?

Aslında 1960 ihtilaline kadar Türkiye'de eğitim almış insanlar din meselesini ciddiye alırlar. Dine karşı olabilirler fakat din meselesini ciddiye alırlar bu eğitimli kişiler ihtilale kadar. İhtilalden sonra durum değişiyor. Bugünü anlamak için de çok önemlidir. Din giderek sadece bir tarafın meselesi olmaya doğru itiliyor. Dolayısıyla da daha önceki dönemlerde dini yaşamı nasıl olursa olsun dine ciddiyetle yaklaşan insanlar bu noktadan sonra dine karşı bir tarafa doğru itiliyor. Bu bir yarılmadır ve bu yarılmayı Türkiye o gün bugündür maalesef tamir edememiştir. Bunu anlamak için örneklerden biri şu: 1940lı yıllarda İstanbul Hukuk Fakültesinin, İstanbul müftüsü Ömer Nasuhi Bilmen'in Hukuki İslamiye ve Istılatı Fıkhiye Kamusu kitabını basmasıdır. Yani hukuk fakültesi bu dönemde İslam hukukuyla ilgili 6 ciltlik devasa bir kitap basıyor. Bu kitabı şu anda Diyanet İşleri basamaz. Bunu basanlar, bu kitabın başına metihkar yazılar kaleme alıyorlar. Bu kişiler İslamcı falan değiller. Hakiki Kemalist insanlar. Fakat diyorlar ki Türkiye'de hukuk eğitiminin üst düzeyde olabilmesi için İslam hukukunun bilinmesi lazım.

Meclis'in yapısı ve sonraki yıllar bir hayli farklı. Modernleşme çabamız rotayı nerede değiştirdi?

Türkiye'de olup biten meselelerin önemli bir kısmının Osmanlı'dan itibaren devam ettiğini söylememiz lazım. Din meselesi de böyle. Yine de Osmanlı ile Cumhuriyet modernleşmesi arasında çok ciddi bir fark var. Osmanlı modernleşmesi, her halükarda Müslüman kalarak modernleşmeyi öne çıkaran bir program takip ediyordu. Cumhuriyet dönemi de ilk üç dört yılında böyledir. Yani 1920 ile 3 Mart 1924 arasında cumhuriyet ideolojisi de böyledir. Bugün söylemiyorlar ama, bütün yazışmalar, bütün mektuplar, Mustafa Kemal Atatürk'ün yazdıkları da dahil olmak üzere hilafetçi ve panislamist söylem ve politika çok açık olarak vardır o dönemde. Birinci meclis hocalarla, âlimlerle ve şeyhlerle doludur. Bu tesadüf değil. Bu kişiler milli mücadelenin kahramanları. Fakat 1924'ten sonra cumhuriyet idaresi 'Müslüman kalarak' kısmını görünür olmaktan çıkarıyor. Müslümanlığı tamamen devre dışı bırakmış değil. Çünkü diyanet işleri başkanlığının konumlandırılması, din dersleri... Aslında Cumhuriyet ideolojisi, dinle arasını tamamen açmış değil. Fakat Müslüman kalarak bir modernleşme programı uygulamaktan uzaklaşıyor.

İsmail Kara ile Röportaj: Önder Deligöz, Zaman Pazar, Sayı 83

"İslamcılık gelir geçer, önemli olan Müslümanlık" - İsmail Kara röportaj II

2011-05-03T21:48:00.005+03:00

Fadime Özkan tarafından yapılmış ve 2 ağustos 2009 tarihli Star gazetesinde yayınlanmış bir İsmail Kara röportajı..

Sorular gayet güzel, cevaplar konuları hem özetler hem de onlara ayrıntı verir mahiyette. "Satır satır bayılarak okudum" diyerek olaya entelektüel bi' yorum getirmek isterim. :)

Fotoğraf, Zeynep Rumeysa Cora'ya ait.

19. yüzyıldan beri bu topraklarda var olmakla birlikte 70’lerde yeniden ortaya çıkan, 80’lerde yükselen İslamcılık nedir? Müslümanlıkla arasında nasıl bir fark var? İslam coğrafyasındaki modernleşmeye karşı olmasına rağmen İslamcılık neden modernist bir harekettir? ‘İslamcılık’ iddiasındaki çevreler tabiri caizse ‘eski İslamcılar’ bugün nerededir, kimdir, iddia ve taleplerinden vaz mı geçmiştir? Son günlerin aktüel tartışmasından hareketle söylersek; ‘İslamcılık düşüşte midir?’ Ne olmuştur? Bu soruları “Türkiye’de İslâmcılık Düşüncesi” adlı üç ciltlik çok değerli bir çalışması bulunan, “Cumhuriyet Türkiyesi'nde Bir Mesele Olarak İslâm’ kitabı geçen yıl yayınlanan Prof. Dr. İsmail Kara’ya yönelttik. Osmanlı-Türk düşünce tarihi, din-modernleşme ve din-siyaset ilişkileri üzerine çalışan Prof. Kara halen Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde öğretim üyesi.

Bugün düşüşe geçtiği söylenen İslamcılık nedir?

İslamcılığı tek değişken üzerinden tarif etmek zor ama genel bir şey söylemek gerekirse; her halükarda Müslüman kalarak modernleşme ideolojisi, diyebiliriz. Diğer fikir akımlarından, diyelim ki Türkçülükten, Batıcılıktan farklı taraflarının olması onu modernleşmeci bir akım olmaktan çıkarmaz.

19. yüzyıldaki İslamcılık ile Türkiye’de 70’lerden sonra ortaya çıkan İslamcılık birbirinden farklı mıydı?

Farklı yönleri var şüphesiz. Abdülhamit dönemiyle İttihat ve Terakki’nin, 1924’e kadar Cumhuriyet dönemiyle 70’ten sonraki İslamcılığın farklı tarafları, farklı renkleri olmakla beraber hepsinin ortak yönü modernleşme ile uyum arayan hatta bir adım ötede modernist bir İslam yorumuna ve arayışına sahip olmalarıdır. Cumhuriyet döneminde İslamcılık muhafazakar damarı kuvvetli ve modernleşme karşıtı bir akım olarak tarif edilmiştir ama bu büyük ölçüde ideolojik ve siyasi bir tariftir. Dolayısıyla eksik ve yanıltıcıdır. Cumhuriyet dönemindeki İslamcılığı şeriatçı, dinci, mürteci istikamete doğru itme teşebbüsü ideolojik bir tercihtir. Burada kullanılan kavramları siyasi olarak muhalif manasında anlayabiliriz. Muhalefeti de töhmet altında tutmak lazım. 31 Marttan beri irtica muhalefetin adıdır.

DEVLETLE DİN BİR BÜTÜNDÜR

Bu, dışarıdan bir tanımlama ve itme ise İslamcıların bu yöndeki taleplerini nasıl açıklayacağız? Sonuçta bir İslam devleti ve toplumu kurma talepleri vardı.

Burada ince bir nokta var: Türk kültüründe, Sünni İslam kültüründe devletle din birbirinden ayrı olarak düşünülemez, kurgulanamaz. İstediği kadar teorik olarak mümkün gözüksün… Bu yüzden devletin kâfir karşısında mağlup olmaya başlaması, otomatik olarak dinin de mağlup olmaya başlaması olarak algılanmıştır. Bütün 19. ve 20. yüzyıl tarihi boyunca devlet için yapılan ıslahat projeleri aynı zamanda din için yapılıyor olarak savunulmuş, böyle algılanmıştır. Bu tersten de böyledir. Onun için modernleşme döneminin bütün akımları, bu arada Cumhuriyet fikri de aynı zamanda dini bir projedir.

Bu algı devlet adamları, entelektüeller ve toplum nezdinde de böyle midir?

Toplumu biraz farklı bir yere koyarsak aşağı yukarı böyle diyebiliriz. Farklılıklar esasta değil teferruattadır.

İslamcılık, İslam coğrafyasındaki modernleşme hareketlerine karşı gelişmemiş miydi, nasıl oluyor da modernist oluyor?

Modernleşme felsefi olarak dine karşıdır aslında. Fakat İslam dünyasında ve Türkiye’de ıslahat teşebbüsleri, devleti ve peşi sıra dini kurtaracağı için, dine karşı olan kısmı paranteze alınmıştır. İran dahil bütün İslam coğrafyası için geçerlidir bu tespit. Modern dönemde, Şii İslam dünyasıyla da İslam tarihinin hiç bir döneminde olmadığı kadar fikren yakınlaştık. Burada bir ayırım yapalım isterseniz; İslamcı hareketler modernleşmeden yanadır derken öne çıkardığımız husus fikri yapıları, düşünme biçimleridir, tezahür şekilleri, dış görünüşleri, yaşama biçimlerine bakarsanız bazen zıt intibalar edinebilirsiniz. Bugün Türkiye’de olup bitenleri doğru anlamak için de bu ayırım çok önemli bence. İslamcılığı mahkum etmek isteyenlerin öne çıkardıkları sadece dış görüntülerdir. Bu önemsizdir demiyorum ama tek belirleyici değildir.

MODERNLEŞİRKEN DİNİLEŞİYORUZ

İslamcılar modernleşmeye tepkiliydi, buna rağmen bu çelişkiyi fark edemediler mi?

Yakın tarihin her döneminde üst düzeyde birkaç insan fark etmiştir. Fakat çelişkiye vakıf olmanız çelişkiden uzaklaşmanız anlamına gelmiyor. Tam tersine farkında olarak olmayarak çelişkiyle yaşamayı da tercih edebiliyorsunuz. Hatta bir süre sonra çelişik olan, düz hakikatin kendisi olabiliyor.

Acılı bir tarih o halde İslamcılık tarihi?

Zor bir tarih, acıklı yanları da var. Burada mühim bir problem daha var: Batı Avrupa’da modernleşme projeleri dinden süratle uzaklaşan ve dini dışlayan bir karaktere sahipken İslam dünyasındaki modernleşme hareketleri aynı zamanda bir tür dinileşme hareketleri olmuştur. Onun için bugün de hem modernleşiyor hem de bir tür dinileşiyoruz. Bu dinileşmenin gerçek bir dinileşme olup olmaması ayrı bir hadise.

Bunu örnekler misiniz? Bu topraklarda modernleşme hareketleri Osmanlının son döneminde başlasa da asıl büyük değişim Cumhuriyetin ilk yıllarında gerçekleşti ve sosyal hayata her müdahale bilakis din merkezliydi.

Mesela Ankara’da kurulan birinci mecliste başkan kürsüsünün arkasında “ve emruhum şura beynehum” ayeti yazılıdır. Son Osmanlı meclislerinde böyle bir ibare yok. Bu ayet şurayı, meşvereti, danışmayı emreder. Meclis fikri –ki modern bir kurum ve düşüncedir- Batıda çatışan sınıfların temsili fikrine dayanırken bizde dini dayanakları olan danışma fikri üzerine yükseliyor. Yani bir yandan siyasi düşüncenizi ve kurumlarınızı modern bir istikamete doğru götürüyorsunuz ama aynı zamanda bunu dinileştiriyorsunuz. Nerede ise halka kadar inmiştir bu anlayış; “Demokrasi meşverete dayanır”, “İlk halifeler seçimle gelmiştir”, denir mesela. Anayasa fikri de böyledir; bizzat Kur’an’la karşılanmıştır. İslamcılık fikriyatı içinde şimdi büyük ölçüde tedavülden kalkmış olan ‘Anayasamız Kur’an’dır’ sloganı bu süreci anlamak açısından mühim. Bu cümle modern bir cümle mi yoksa dini bir ifade mi diye soruyoruz. İlk bakışta çok şeriatçı bulabilirsiniz ama biraz düşününce her ikisi demekten başka yol yok. Batı Avrupa’da ‘Anayasamız İncil’dir yahut Tevrat’tır’ şeklinde düzenlenmiş bir siyasi slogana tesadüf etme şansınız ne kadardır?

İSLAMCILIK KONJONKTÜREL

Modernleşirken dinileşme bugün de sürüyor mu?

Türkiye modernleşiyor mu, diye bir soru sorsak, cevabı herhalde evettir. Peki, Türkiye dinileşiyor mu, diye sorsak ne olacak? Sosyolojide kurumsal dindarlık, kişisel dindarlık ayırımı var. Batıda kurumsal dindarlık yani kiliseye bağlılık azalırken kişisel dindarlık artıyor diyorlar. Bizde bu ayırım işlemiyor ve batılı standartlarla çalışan sosyologları, siyaset bilimcileri zora sokuyor. Cuma ve bayram namazlarına katılanların sayısı artıyor, kendi başına oruç tutanların, namaz kılanların, Kur’an okuyanların sayısı da. Dindarlığın kamusal alana açılma talebi de normal olarak artıyor. Bunun doğruluğu, yeterliliği ayrı bir mesele.

Türkiye’de dinileşme artıyorken ‘İslamcılık düşüşte’ denmesini nasıl yorumlamalı?

Bundan kasıt, 70’li ve 80’li yıllarda yükselen radikal İslamcılığın davayı terk etmesi, sesinin kısılması ise, kısmen evet, diyebiliriz. Ama İslamcılığı bununla sınırlandırmak dar bir yaklaşımdır. Hem İslamcılıktan vazgeçmiş olanlar hem de İslamcılığın Türkiye’de devre dışı kalmasını isteyenler buna yapışıyorlar ama realist ve derinlikli bir tespit için cevaplar o kadar kolay olmamalı. Çünkü soru, esas itibariyle Türkiye’nin İslam’la irtibatı ve bunun seviyesiyle ilgilidir. Ara bir cümle söyleyelim: Türklerin Anadolu’da İslam’dan ayrı bir tarihleri yoktur. Söz buraya intikal ettiğinde önemli hadise bu topraklara kök salmış ve Türk insanını ve toplumunu onsuz anlayıp açıklayamayacağınız Müslümanlıktır, İslam’dır. İslamcılık, Türkiye’de varoluşsal bir yapıya, öneme, özelliğe sahip olan İslam’ın konjonktürel görünümlerinden sadece bir tanesidir. Dolayısıyla Türkiye’de İslam meselesini, alt bir konu olan İslamcılık ile sınırlı olarak açıklamak kalemşörlerin, ideologların, siyasetçilerin işine gelebilir ama bu yaklaşım ilmi, fikri bir analiz için her zaman sıradan kalmaya mahkumdur. İslamcılığın hem önemli tarafları hem de zaafları bu çerçevede doğru anlaşılamaz.

İslamcılık ile Müslümanlığı ne ayırır birbirinden?

İslamcılık yeni zamanların ürünü bir İslam yorumudur, ideolojik ve modernist tarafı baskındır. Kendi iç iddiasına bakılırsa gerçek İslama ve kaynaklara dönüşü öne çıkarmaktadır. İslam ve Müslümanlık İslamcılığı da içine alan daha geniş ve daha uzun zamanlı, bu yüzden daha dayanıklı bir dairedir. İslamcılığın İslama ve Müslümanlığa kattığı yeni ve doğru şeyler yoktur denemez fakat bugün için daha fazla üzerinde durulması gereken hususlar ortaya çıkardığı problemler ve getirdiği kırılmalardır.

DEVLET BİZİM AMA YANLIŞ ADAMLARIN ELİNDE

RP’nin 94’te belediyeleri alması, muhafazakar Anadolu sermayesinin ‘kaplanlaşması’ vb. ile o dönemin İslamcıları para, statü, iktidar, güç ile tanıştı ve bir iddiaya göre ‘çözülme’, belki de bir ‘çürüme’ yaşandı. Bu kadar iddialı bir kesimin bunu yaşamasının nedeni ne? Öncesinde çok mu romantiktiler, önerilerinin realize edilme imkanı mı yoktu, sınanmadıkları alanlarda kişisel yenilgiler mi yaşadılar, ne oldu o süreçte?

Bunu da birkaç değişkenle açıklamak gerekir. 1) Türkiye’de İslamın canlanması ve İslamcı hareketlerin yükselişiyle demokratik hareketlerin gelişmesi arasında doğru bir ilişki var. Demokrasi ne kadar zayıf işlerse işlesin, toplumun tabii damarlarına kan pompalar. Dolayısıyla demokrasi zayıf ve ağır aksak da olsa işledikçe İslam öne çıkmıştır ve çıkacaktır. Statükocuların demokratik işleyişe karşı çıkışlarının ana sebeplerinden biri bunu görüyor olmalarıdır. 2) Askeri ihtilallerle İslamcı hareketlerin yükselişleri arasında kronolojik bir ilişki vardır. Bu ilişkinin olumsuz olduğu zannedilir, fakat doğru değildir. İmam Hatip Liselerini, din eğitimini haksız yere tarümar eden 28 Şubat sürecinin neticelerinden biri bir İmam Hatip mezununun başbakan olmasıdır. 3) Türkiye’de İslamcılık hareketlerini sadece iç dinamiklerle açıklayamayız. Uluslararası siyaset çevrelerinin Türkiye’ye, İslam dünyasına, İslami hareketlere yaklaşımı ve bir araç olarak kullanma tekniklerine de bakmak lazım. Başka şeyler de var tabii; halkın kafasında devletle din arasında büyük bir boşluk ve gerilim olmadığı için toplum dindar ve aynı zamanda devletçidir. “Devlet bizimdir fakat yanlış adamların elindedir” yaklaşımı Müslüman, muhafazakar kesimin ana yaklaşımıdır. Talebelik yıllarımda hocalarımızın, fikir adamlarının “Ne zaman ki dindar insanlar, İmam Hatip mezunları vali, bakan, başbakan olur, işte o zaman Türkiye kurtulur” dediklerini çok hatırlarım. Erbakan hareketi bu mantıktan çok istifade etmiştir; kendisi geldi mi devlet Müslümanlaşacak ve tabii bütün meseleler hallolacak. Bu yaklaşım kalabalıkları mobilize etme ve hizmete koşmada, siyasi katılımı sağlamada başarılı olmuştur denebilir ama aynı zamanda İslamcıları sistem fikrinden, seviyesi yüksek anlama ve açıklama çabalarından, derin arayışlardan da uzaklaştırmış gözüküyor. Sorunuzu belki bütün bu problemli süreçlerin arasında cevaplamak mümkün olur.

SİYASAL LİBERALİZM TEHLİKELİ DEĞİL Mİ?

İslamcılık ‘çevre’nin ideolojisiydi. Merkezin yapıp ettiklerinin itirazını da içeriyordu. Fakat çevrenin merkeze geliş süreci ile İslamcılığın zayıfladığı süreç örtüştü. İslamcılığın düşüşünde sosyal hareketliğin bir etkisi olmuş mudur?

Çevrenin sosyal hareketlilik, göçler, sanayileşme gibi sebeplerle merkeze gelişi Türkiye’nin, büyük şehirlerin rengini, bu arada dini rengini de bir ölçüde değiştirmiştir, bunda şüphe yok. Bu büyük altüst oluşun diğer tarafında merkeze gelenlerin değişip dönüşmesi hadisesi var; sistemin içine giren unsurların, fikirlerin normalleşmesi, ehlileşmesi, katı muhalefetten uzaklaşması beklenebilir bir gelişmedir. Devletle halk arasında kültürel olarak büyük bir gerilimin olmayışı da bu süreçleri kolaylaştırmıştır. İslamcılığın zayıflaması bunlarla alakalı olmakla beraber sadece bunlarla açıklanamaz. Meselenin bütününü görmek için Türkiye’deki bütün fikir hareketlerinin 12 Eylül darbesinden sonra giderek daha fazla bir gerileme ve gevşeme içine girdiğini görmek lazım.

Bu sadece İslamcıların yaşadığı bir savruluş değil diyorsunuz...

İslamcılık aktüel ve canlı bir konu olduğu veya cazip bir mevzu haline getirildiği için bütün dünyada ve Türkiye’de, bu tartışmalar İslamcılık üzerinden yürütülüyor ama bunun, aynı zamanda körlükleri artırıcı bir tarafının olduğunu ihmal etmemeli. Bu körlük meselesini açmak için şunu soruyorum: Türkiye’de niçin bir tehlike olarak sadece siyasal İslam konuşuluyor da siyasal milliyetçilik, siyasal solculuk, siyasal Kemalizm, siyasal liberalizm bir tehlike olarak konuşulmuyor? Veya siyasal kelimesi niçin sadece İslamcılar için tehlikeli bir manaya bürünüveriyor? Kayda değer hiçbir derinlik arayışı olmayan Türk liberal söylemi -ki içinde eski solcular, eski milliyetçiler, eski İslamcılar, eski Kemalistler var- niçin daha büyük bir tehlike olmasın.

MALEZYA’YA YETEN TÜRKİYE’YE YETER Mİ?

İslamcılar bütün bu süreçte neyi idrak etti?

Derin bir idrak söz konusu mu acaba? Özellikle 70’lerde ve 80’lerde radikal İslamcılık, İslam ile Türkiye arasındaki ilişkiyi birbirinden uzaklaştırmak istikametinde hareket etmiştir. Bu biraz da İslamcılığın enternasyonalist bir mahiyete bürünmesi ve sosyalist jargona yaklaşmasıyla alakalı idi. Müslümanlık veya muhafazakâr İslamcılık ise Türkiye ile İslam arasındaki ilişkiyi kuvvetlendiren bir karaktere sahip olagelmiştir. İkisinin de en büyük zaafı bilgi ve yorumlama kapasitelerinin düşük olmasıdır. İdrakten bahsedeceksek seviye meselesine odaklanmamız lazım. Aksi halde zekâlarını daha iyi kullanıyorlar demek belki daha doğru. Benim insanların pek sevmediği bir sorum daha var: Gelişme, iyileşme dediğiniz süreçlerin Türkiye’yi taşıma kapasitesi nedir?

Türkiye’yi taşır mı’dan kastınız ne?

Türkiye’nin mevcut ihtiyaçlarına yeterli düzeyde cevap vermesi ve onu daha iyi şartlarda geleceğe doğru taşımasıdır. Türkiye, dünyanın çok önemli bir yerinde, dünyanın çok önemli bir mirasına sahip olarak ve birinci ve 2. dünya savaşı sonrasında bir şekilde varlığını sürdürme azmi ve başarısı göstermiş insanların yaşadığı Müslüman bir ülkedir. Onun için Libya’da, Malezya’da yeterli hatta lüks olan bir şey burada hiçbir mana ifade etmeyebilir.

ANKARA DİNİN ÖNEMİNİ İYİ BİLİR

Bu bir beka sorunu mudur; Osmanlıyı var kılan, yok oluşuna direnen ve Kurtuluş Savaşı veren halkın iradesini belirleyen temel etmenin din olması gibi?

Milli Mücadele İslamcı ve hilafetçi bir politikayla kazanıldı. İş Bankası’nın ana sermayesinde Hint Müslümanlarının gönderdikleri para var. Cumhuriyet de bir din devleti olarak kuruldu. 1928 yılına kadar anayasada İslam, devletin dinidir. Ankara, bugün de Türk devletiyle İslam arasındaki ilişkiyi tamamen bilmez değildir. Siyasi merkez laikliği olmazsa olmaz bir şart olarak söylemesine rağmen hiçbir zaman ‘Türkiye devletinin dini yoktur’ cümlesini ağzına almamıştır. Bu cümlenin hiçbir toplumsal ve kültürel karşılığının olmadığını ve kendisini anlaşılmaz kılacağını da bilmektedir. Fakat bu bilgi bana göre Türkiye’yi taşıyacak vasıflara ve seviyeye sahip değildir.

Bu idrak orada hep var mıydı sizce?

Benim görebildiğim kadarıyla hep olmuştur. Fakat bu aktüel, pratik, pragmatik tarafları ağır basan bir kabul veya anlayıştır. Bunu aktüel ve pratik düzeyden yukarıya doğru çekerek idrak seviyesine yükseltecek üniversiteler, fikir adamları, aydınlar olmalıydı. Bu olmadı. Cuma namazının cemaatla kılındığını bilmeyen sosyal bilimciler bugün Türkiye’nin dinle ilişkisi, dindarlık tezahürleri konusunda kamuoyu araştırması yapıyor, raporlar yayınlıyor, ahkâm kesiyor. Türkiye’de üniversitelerin, sosyal bilimcilerin din meselesini ciddiye aldıklarına ve politik aktörlerden biraz yukarıya çıktıklarına dair hiçbir işaret yok. Mahalle baskısı tartışmalarının iki tarafına da bakın, bunu göreceksiniz. Benim de mensup olduğum İlahiyat Fakültelerini de buna dâhil edebiliriz.

DİN İLE DE OLMUYOR, DİNSİZ DE

Devlet dinin önemini asgari düzeyde de olsa idrak etti ise devletin yıllar yılı din üzerindeki tasarrufunu, dindar insanların maruz kaldığı acıklı durumları nasıl açıklayacağız, bu da bir çelişki değil mi?

Son kitabımın ilk bölümün başlığı şu: Din ile olmuyor, dinsiz de olmuyor. İşaret ettiğiniz çelişki AB süreci içinde daha da çözümsüz bir yere doğru gidiyor. Türkiye din eğitimi meselelerini çözmüş bir eda içinde Ruhban Okulunu konuşuyor. Onun için farkında olmak yetmez. Siyasi merkezin din meseleleriyle alakalı olarak Türkiye’yi taşıyacak çözümler üretemediğinde şüphe yok. Başörtüsü taktığı için kendi evlatlarını üniversiteden içeri sokmayan bir yapı var ortada. Siyasetçilerin dine umumiyetle bir araç olarak baktıklarını da unutmamak lazım. Din kendi politikalarına ne kadar uygun düşüyor, kendisini ne kadar tehdit ediyor diye bakar.

İslamcı entelektüeller üzerlerine düşeni yapabildiler mi bu süreçte?

Bir iki istisna dışında hayır. Onlar da akıntıya kapılmayı tercih ettiler, önlerine sürülen tartışmalara dahil oldular, konformizme bağlandılar.

İSLAMCILAR NEYİ TECRÜBE ETTİ?

Neyi tecrübe etti İslamcılar bütün bu süreçte?

Her sahada küçümsenemeyecek tecrübeler yaşadılar aslında. Ticarette, siyasette, üniversitede, basında, bürokraside… Bunlar düne kadar büyük ölçüde olmadıkları, bilmedikleri yerlerdi. Yalnız tecrübeye felsefi bir anlam vereceksek geçmişin muhasebesini yapan gelecek için zemin teşkil eden bir mekanizmaya dönüşmesi lazım. Acaba böyle bir tecrübeden bahsedilebilir mi? Umalım bahsedilsin.

Peki, bir teslimiyet hali görüyor musunuz ya da bir şeye fit olma hali?

İnanma, talep etme, kazanma niyetinden ve azminden tamamen vazgeçtiklerini düşünmüyorum ama elde etme ile bir şeye fit olma arasındaki farkı yeterince önemsemedikleri kanaatindeyim. İrade kullanarak bir yere varmakla sürüklenerek aynı yere ulaşmak çok farklı şeyler. Neyin değer neyin değmez olduğunu bilmek aynı zamanda bir ahlak meselesidir.

ÖZELEŞTİRİ DEĞİL İTİRAF YAPILIYOR

İslamcılar arasında yapılmaya başlanan “Biz dinimize değerlerimize ideallerimize sahip çıkamadık” özeleştirileri sağlık işareti midir?

Bir özeleştiri yok ortada, sıradan itiraflar var. Herkes gömlek çıkardığından bahsediyor. Özeleştiri önce fikren, peşi sıra fiilen eleştiri konusu yapılan şeyi yukarıya doğru taşır, meselenin seviyesini yükseltir. Bugünkü sözümona özeleştiriler sıradan itiraflar olduklarından söyleyenleri de muhataplarını da aşağıya çekiyor. Alt bir seviyede birleşme ve yakınlaşmaya özeleştiri denemez bence.

Bundan sonra ne olur, İslamcılık ve İslamcılar?

Türkiye’de İslam kökleri derinlerde bir vakıa, bol ve temiz su taşıyan bir akarsu olduğu için yeni meyveler verecek. Türkiye’nin ihtiyaçları, zaruretleri ve varoluş sebepleri yeni yollar açacak. İslamcılığın gideceği istikametlerden biri bu. Şimdilik zayıf taraf gibi gözüküyor ama bu görüntü aktüel dayatmaların sonucudur ve yanıltıcıdır. Varlıklarını sadece sistemin işleyişine ve zayıf muhaliflerinin varlığına borçlu olan kişiler ve gruplar da olacaktır tabii. Onlar liberalizm, bir arada yaşama, insan hakları, demokrasi, diyalog edebiyatı gibi aktüel değeri yüksek tartışmaların üstüne çıkamayacak, sahih meselelere yönelme ve derinleşme şansları yok gözüküyor. Yeni İslamcılık bunların eseri olacağa benziyor.

KAPİTALİZM ZALİMLERİN YİTİK MALIDIR

İslamcılıkla kapitalizm tartışması var malum. ‘Kapitalizm Müslümanların yitik malı’ mıdır?

Kapitalizm zalimlerin yitik malı olabilir. Peygamber Efendimiz de tüccardı, Medine pazarında fiyatlar kendiliğinden belirleniyordu edebiyatı üzerinden kapitalizme ve liberalizme yakın duran bir dini iktisat anlayışı kurmaya kalkmayı düz bir mantıkla anlamak kolay değil. ABD’nde İslam Liberalizmi kitabı yazılıp neşredileli çeyrek yüzyıla yaklaşıyor. Bu kitaptaki cümlelerden biri şu: “İslam liberal kapitalizmin yörüngesine sokulmalıdır”. Onun için Türkiye’deki bu yeni edebiyatın hiçbir orijinalitesi yok. Türkiye’ye faizsiz -ne demekse bu- finans kurumları 12 Eylül ihtilalinden sonra, muhafazakâr ve liberal çevrelerin hala rahmet okumaktan bıkmadıkları Özal döneminde geldi. Şimdi banka oldular.

Finans kurumlarında da maksimum kar hedeflendiği için mi?

Müslümanlar da ticaret, alışveriş yapacak, aktüel çözümler bulacak elbette, itiraz buna değil. Bunun ötesinde bir şey var mı yok mu? Soru budur. Yoksa eğer en yüksek karı sağlayan banka ile çalışın, olsun bitsin. Şimdi sözümona liberal dönemdeyiz, yabancı banka da olabilir… Bakınız, finans kurumları Türkiye’ye ilk geldiği zaman Müslüman muhafazakar çevre, nispeten veya büyük ölçüde faiz konusunda hassastı. Bunun için ilahiyatçıların da aktif olarak katıldığı uzun toplantılar yapıldı, tebliğler, fetvalar verildi, kitaplar basıldı, İslam fıkhındaki mudarebe, müşareke, selem akitleri konuşuldu. Hassasiyetler yumuşatıldı. Bunları özellikle siyasetleri ve yol alış biçimleri açısından dikkatle takip ettim. Anladığım kadarıyla asıl projeyi yürütenlerle konuşup fetva verenler aynı şeyin içinde ve peşinde değillerdi. Şimdi bu tartışmalardan hiçbiri yok. Niçin? Eğer bugün bu tartışma ve arayışlardan daha üst düzeyde olanlarıyla karşı karşıya olsaydık aktüel dayatmaların getirdiği ara çözümleri bir yere koyabilir, makul karşılayabilirdik. Bugün niye bu meseleler tartışılmıyor sorusunu sormak oyun bozanlık değil, insanları ciddiyete ve ahlakiliğe davet etmek olarak algılanmalı.

Star Gazetesi - 2 Ağustos 2009

"Rizeliyim ama çayı biraz geç tanıdım" - İsmail Kara röportaj I

2011-05-03T20:53:00.007+03:00

Doğrusu Rte'yle tanışıklığının bu kadar evveliyatı olduğunu bilmiyordum. Bir dönem güreşle ilgilendiğini de. Asıl merak ettiğim mevzu İsmet Özel'le birlikte yaptıkları ve Kanal7'de 22 Ocak 1995 tarihiyle 26 Eylül 1997 tarihleri arasında kesintisiz 3 yıl yayınlanan “İsmet Özel’le Başbaşa” programı. Keşke programın kayıtlarına ulaşabilmek mümkün olsa.

11 yıl öncesine ait, Milli Gazete'de yayımlanmış samimi bir röportaj.

İsmail Kara... Titiz bir araştırmacı, bilim adamı. Çatık kaşları, ciddi tavırları ve otururken dahi zihinsel olarak çalıştığı anlaşılan haliyle tanıyoruz onu. Sohbet ilerledikçe çatık kaşlarının arkasında bir çocuğun masum haşarılıklarının izlerini yakalamak da mümkün. Rize'nin Güneyce, eski adıyla Hacışeyh Köyü'nde dünyaya geliyor. Kutuzler olarak tanınan ailenin 4'ncü çocuğu olarak 1955'de selamlıyor yaşamı. Kara'nın babası Kutuz Hoca'yı, Dergah Yayınları'ndan çıkan Kutuz Hoca'nın Hatıraları'ndan tanıyoruz. Güneyce yetiştirdiği hafızlarla ünlü. İstanbul Yüksek İslam Enstitüsü ve Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü'nü bitiren Kara, "İslamcıların Siyasi Görüşleri" başlığıyla basılan doktora tezini 1993'de bitirdi. 1980-1995 yılları arasında Fransız Sainte Pulcherie Kız Ortaokulu'nda din dersleri öğretmenliği yapan Kara, 1995'de Marmara İlahiyat'ta hocalığa başladı. Kara, yöresel kelimelerin yer aldığı 113 sayfalık Güneyce Sözlüğü'nü yazdı. Kara'nın 1'i kız 3 çocuğu var.

Ele avuca sığmayan haşarı bir çocuk olan İsmail Kara, annesinin isteği üzerine 5 yaşında okula veriliyor. Kara'nın yaramazlıkları ağaçtan düşerek yaralanmasına, 7 yaşında da kollarının kırılmasına neden oluyor. 1-2 ay kadar ilkokula kayıtsız olarak okuyan Kara, derslerde başarılı olunca birinci sınıfa kaydı yapılıyor. Ardından babasının dizinde hafızlık yapıyor. Kara'nın ilk gurbet deneyimi Rize'de açılan İmam-Hatip Lisesi'nin orta bölümüne yazılmakla başlıyor. "Gurbete çıktıktan sonra yaramazlıklarım son buldu" diyor. 12 yaşında Rize'ye giden Kara, ikinci sınıfın ilk dönemini okuduktan sonra babasının Beyazıt Camii İmamı Sarı Hoca'dan rica etmesi üzerine binbir güçlükle İstanbul İmam-Hatip Okulu'na yatılı olarak gidiyor.

Babam doktor olmamı istemedi

1969 yılında İstanbul'a gelen Kara 1973'de mezun olur İmam-Hatip'ten. Ağabeyi aracılığıyla Nurettin Topçu ve Hareket dergisi çevresiyle tanışır. Kara, 6. sınıfta iken 7. sınıfın derslerini vererek bir yıl erken mezun olur. Yüksek İslam'a ve Edebiyat Fakültesi'ne kayıt yaptırır. "Babam dini ilimleri tahsil etmemizi istiyordu. Babamın arkadaşları, 'İki oğlunu hoca yaptın, İsmail'i bari Tıp'a gönder' demişler. 'Babalarının kütüphanesini farelerin kemirdiğini veya başkaları tarafından yağmalandığını görmelerini istemem' şeklinde cevap vermiş babam." İsmail Kara, İslami ilimlerin yanısıra tarih ya da felsefe okumak istiyor: "Yüksek İslam'a ve Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü'ne kayıt yaptırdım. İmam-Hatip'lilerin Yüksek İslam dışında seçenekleri yoktu. Rize'de fark dersleri vererek düz lise diploması aldım."

Ülser yüzünden güreşi bıraktım

İmam-Hatip'de iken ağabeyi Mustafa Kara ve şimdi Tokat Milletvekili olan Bekir Sobacı ile birlikte Şan Tiyatrosu'na Münir Nurettin Selçuk'un konserlerine gidiyor. Recep Birgit ve İnci Çayırlı'yı burada tanıyor. Liselerarası güreş müsabakaları çok şaşaalı geçmektedir o yıllarda. Spor ve Sergi Sarayı'nda yapılan müsabakalar bayram havasında geçiyor. İmam-Hatip genellikle birinci çıkıyor müsabakalardan. Kara, okulda ve Draman Güreş Kulübü'nde antremanlara katılıyor, "Ülser yüzünden bırakmak zorunda kaldım güreşi" diyerek ekliyor.

Talebelik yıllarında kelam konusunda akademik kariyer yapmak istiyor Kara. Kaderin garip bir cilvesiyle karşılaşıyor, 1981'de Kelam asistanlığı sınavına girmek üzereyken mide kanaması geçiriyor. "Çok üzülmüştüm. Kader beni 1995'te aynı okula öğretim görevlisi olarak sevketti. Çağdaş Türk ve İslam düşüncesine kaydı çalışmalarım."

Okuyan militan bir ülkücüydü

1960'ların sonu, 1970'lerin başı üniversitelerin en hareketli olduğu yıllar. İsmail Kara, Hareket Dergisi çevresiyle erken tanışıklığı nedeniyle politik gruplardan uzak duruyor. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Yaşar Okuyan'ı Edebiyat Fakültesi yıllarından tanıyor. "Yürüyüşleri idare eden bir ülkücüydü. Ayaklarında botları ve üstünde parkasıyla cüsseli biriydi. Kardeşi Arif'i Hareket dergisinden tanıyorum. Ağabeyiyle zıt fikirlere sahipti."

Çocukken Polyanna okuyamadım

Fuat Köprülü'nün Türk Edebiyatında İlk Mutasavvıflar'ını 28 yaşında yazdığını öğrenince çok şaşırdım. 28 yaşında ben de böyle bir eser vereceğim dedim içimden. 28 yaşında iken Türkiye'de İslamcılık Düşüncesi'nin birinci cildi bitmişti. Kitap 30 yaşında iken basıldı. "Memleketin gidişiyle alakalı olarak kültürel ve siyasi seviyesizlik beni asabileştirir. Özel meselelerde ahlaki problemler rahatsız eder. Eşim, çocuklarım, arkadaşlarım beni titiz görürler, ölçülerime göre öyle olmadığımı düşünüyorum. Seçicilik anlamında evet, ama davranış olarak değil. Büyük pişmanlıklarım olmadı. Arkadaşlarıma karşı kırıcı olduğum anları hatırladıkça mahcubiyet hissederim."

Çocuk kitapları okuyamadığıma üzülürüm, eksiklik olarak görüyorum. Doğrudan orta yaş delikanlılık kitaplarıyla başladım. Polyanna, Julis Verne, Yavrukurt okuyamadım. 12 yaşımda iken Yavrukurt okurdu çocuklar. Birgün köyde Ankara'da okuyan arkadaşımız bir çizgi roman getirdi, çocuklar arasında kitab-ı mukaddes gibi dolaştı kitap.

Çalışırken teybim açık durur

Düzenli tatil yapmak diye bir düşüncem de fırsatım da olmadı. Her yaz 15-20 günlüğüne köye giderim. Farklı alanlarda çalışmayı dinlenmek kabul eden bir hayatım oldu. Çalışırken müzik dinlerim, teybim çoğunlukla açıktır. Daha çok Klasik Türk Musikisi, Tasavvuf Musikisi, Halk Müziği dinlerim. Alaaddin Yavaşca, Meral Uğurlu tercihimdir. TV'de kaliteli müzik olduğu zaman çalışmayı bırakır, dinlerim. Rizeli olduğum halde çayla tanışmam Hareket çevresindeki Erzurumlular sayesinde olmuştur. Denizi gören bir evde, mesala Çiçekçi'de oturmak isterdim. 1973'den beri Üsküdar'dayım, deniz görmeyen bir evde oturuyorum.

Annemin istediğiyle evlendim

25 yaşımda evlendim. Yurtdışına çıkarak dil ve doktora eğitimi yapmak istiyor, annemin evlendirmek konusundaki ısrarlarını geri çeviriyordum. Annemin kırgınlığını daha fazla uzatmamak için kararımı değiştirdim. Köyümüzde doğmuş, İstanbul'da oturan akrabamız bir kızdı eşim. Yıllar geçtikçe 'İyi ki annemin dediğini yapmışım' dediğim çok oldu. İlkokul dördüncü sınıfta başlayan, beşinci sınıfta tatsız şekilde biten çocukluk aşkı yaşadım. Okul müdürüne şikayet edildim. Birkaç değnek ayaklarıma vurdu. Beni asıl üzen, müdürün, 'Sen hoca çocuğusun, bunu nasıl yaparsın?' demesi oldu.

İlk irtibatı Mavera sağladı

İmam-Hatipliler'in yeni şiire ilgi duymaya başladıkları zaman okulu bitirmek üzereydim. Necip Fazıl, M. Akif'in şiirleri okunurdu. Sezai Karakoç'un fikir kitapları muteberdi, şiirleri o kadar değil. Modern şiirle irtibat henüz kurulmamıştı. Yeni şiirle irtibatı Diriliş başlattı fakat Mavera yerleştirdi. Sınıf arkadaşım Nihat Azamat şiirle yakından ilgiliydi. Büyük Doğu'yu, Dirilişi takip eder, Attila İlhan'ı ezbere bilirdi. İsmet Özel'in ismini Nihat'tan duydum."

Özel'in şiirleri

"İsmet Özel'in şiirleriyle daha erken dönemlerde tanışmak isterdim. 1978 sonlarında tanışmış olmayı hayatımda önemli bir nokta olarak görüyorum. Canlılığı ve fikri intikallerindeki sürati, derinliği beni etkilemiştir."

Erdoğan iyi tanınıyordu

"Recep Tayyip Erdoğan Bey'le İmam-hatip'ten aynı yıl mezun olduk. Normal olarak benden bir sene önce idi. Münazara ekibinde olduğu için tanınan bir öğrenciydi. Liselerarası kültür ve bilgi yarışmalarına katılan ekipte yer alırdı. Bu nedenle tanıdım. Sporla ilgilenenler de tanırdı onu."

Milli Gazete - 22 Ekim 2000

sıcakcık.

2011-04-29T00:39:00.001+03:00

ilk gördüğümde şöyle bir seyretmiştim bu fotoğrafı. yıllar önceydi sanırım. uzun bir aradan sonra yine bilmem nerde sitenin birinde görünce tekrar aynı sevimli şey'i hissettim.
ne güzel yaratıyorsun ya?!

Gençler Kim(lik)leri Konuşuyor - Doç. Dr. Ferhat Kentel

2011-04-27T13:14:00.000+03:00

http://www.facebook.com/event.php?eid=211528885531517

Yakın Tarih Atölye Çalışmalarında Aydınlık Ufuklar olarak bu hafta yakın tarihimizde sosyal kimlikler konusunu ele alacağımız programımızda sayın Doç. Dr. Ferhat KENTEL ile birlikte gençler kim(lik)leri konuşacak.

Yer: Bağlarbaşı Kültür Merkezi Alt Salon
Tarih: 30 Nisan Cumartesi Saat 14:00

Gayet gidilesi.

Kısa Film Atölyesi

2011-04-25T20:15:00.000+03:00

Tarih Kültür, bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine mail grubuna girdiğim, sitesini ara ara takip ettiğim ve bence güzel işler çıkaran bir dernek. Kısa Film Atölyesi başlıyormuş şimdilerde. Konu başlıkları şunlarmış:

* Kısa film nedir?
* Kısa film nasıl yapılır?
* En iyi kısa film örnekleri
* Kısa filmde dikkat edilmesi gereken öğeler
* Kısa film senaryo yazım tekniği ve aşamaları
* Kamera türleri ve teknik özellikleri
* Plan, sahne, sekans, çekim ölçekleri, kamera hareketleri
* Işık ve ses estetiği
* Kurgu
* Film analizi
* Mizansen çekim denemeleri
* Atölye grubu kısa film senaryo çalışması
* Atölye grubu film çekimi
* Atölye filmi kurgu çalışması
* Kısa Filmin öğelerini uygulamalı olarak görecek katılımcıların atölye çalışmasında iki kısa film yapmasına olanak sağlanacaktır.

Kitap önerileri olacakmış, konuk ustalar gelecekmiş, beyin fırtınaları- film gösterimleri olacakmış. Sertifika da vereceklermiş.

4 ay sürecek bir kurs ve 1 Mayıs'ta başlıyor.
Mecidiyeköy Dernek Merkezi'nde.

Her Pazar 18:00 - 21:00.

Ücreti aylık 150 tl.

Önkayıt istiyorlar ;)

Üsküdar'da Osmanlıca Dersleri

2011-04-25T19:39:00.002+03:00

Üsküdar'da Osmanlı Türkçesi dersleri başlıyor.
Kaknüs Kitabevi'nin hemen yanındaki Hacı Selim Ağa Kütüphanesinde her seviye için Osmanlı Yazısı dersleri başlıyor. Başlangıç seviyesi, çocuklara yönelik, hanımlara yönelik Osmanlı Türkçesi derslerine katılmak için şu irtibat noktaları ile irtibata geçebilirsiniz.

İrtibat ve bilgi için: 0555 742 81 78
zeyneppesen@hotmail.com

note: yarın aradıktan sonra şartları, saatleri vs.yazacağım millet.

retweet

2011-04-24T23:14:00.004+03:00

http://twitter.com/elfiya_

gitmiştim ya, geldim.

:)

Karışık günler günlüğü.

2011-04-21T02:09:00.000+03:00

Mekan değişiklikleri insanı yorar. Esasında değişikliğin kendisi insanı yorar. Bundan mı zor karar veriyoruz acaba? Ya da belki anlık birşey bekliyoruz?

Bu zamana kadar değişikliklere çok açık bi insan olduğumu düşündüm durdum. Değilmişim. Herkesi ne kadar zorluyorsa beni de o kadar zorluyormuş. Bazen içinden "Şuan yaptığım şeye inanamıyorum, kesin bunu büyük sonuçları olacak. O zaman neden yapıyorum? Aslında yapmamalıyım, gitmemeliyim, konuşmamalıyım. Ama..." dersin de, dışarıdan hiçbir şey belli olmaz da yine de sanki çok normalmiş gibi yaparsın ya bazı şeyleri. Öyle işte. Özellikle hayatımın son döneminde çok oldu. En sonki oluşunda bir insanı çok kırmıştım. Birşeyler olacağını biliyorsun ama sanki bir yola girmişsin ve dönüşü yok gibi. Oysa ki var.

İşte değişiklik de insanı zorluyor. Sırf düzeni bozulmasın diye insanlar nelere katlanabiliyorlar.. Bunu söyleyince aklıma zoraki sürdürülen evlilikler geldi. Alakasız bir örnek ama olsun.

Kafam çok dağınık. Bugün okul çıkışında arkadaşımı beklerken bahçede, anaokulu çıkışından annesiyle birlikte ama ağlayarak çıkan yeşil montlu küçük çocuk "Babaanneler kızmaz" dedi. "Babaanneler". O an dedim ki, doğup büyüyoruz ya. Hayatı anlamlandırma çabamız içinde herşeyi kalıplarla öğreniyormuşuz. Anneler şöyle olur, babalar çok bilir, abiler işte şöyledir. Çünkü senin abin öyle ya, herkesinki öyle olacak. Küçük kuzenim konuşmaya yeni başladığında öğrendiği kelimelerin hepsinin sonuna Yayan eklerdi. Kendi soyadını. Masa yayan, sandalye yayan, oyuncak yayan. Onunki Yayan ya, öyle genelleyecek herşeyi.

Ayrımların çok sonradan farkına varıyoruz. Bütün anneler öyle değil işte, bütün arkadaşlar öyle değil. Hayat aslında belli kalıplara sığdıramayacağımız kadar çok tip insanla doluymuş, öğrenmesi de zaman alıyormuş.

Şems

2011-04-18T00:55:00.000+03:00

‎   ...
   Bir şey yap, güzel olsun.
   Çok mu zor?
   O vakit güzel bir şey söyle.
   Dilin mi dönmüyor?
   Güzel bir şey gör veya güzel bir şey yaz.
   Beceremez misin?
   Öyleyse güzel bir şeye başla.
   Ama hep güzel şeyler olsun.
   Çünkü her insan ölecek yaşta.
   Geç kalmayasın!

   Şems-Tebrizi

episode 9

2011-04-14T14:59:00.006+03:00

Leyla ile Mecnun bölüm 9 - indir.

nejat alp göndermesinden mi başlasam, ismail'in "yaa evet yaa" larına mı gülsem, finali mi tekrar tekrar izlesem :)

- seviyorum seni be. köpek gibi seviyorum
- ben de seni seviyorum ulan.

tatlı dillim, güler yüzlüm.

2011-04-12T21:42:00.004+03:00

şarkı kendi gelir bana. ben aramam. gelir, kendini dayatır, "dinleyeceksin" der.
bağlar, unutturmaz, takılır, gitmez, sevdirir, hatırlatır.
ne dinlerdim bu tatlı sesi bir aralar.
şimdi yine geldi, hanenin baş köşesine oturdu.
sen de dinle. güzel şeyler düşündürür belki.
güzel şeyler düşünmeye çok ihtiyacımız var.